|
| quote: |
Dans en de dood
AMSTERDAM - Dans en de dood gaan heus wel samen. Een beetje krampachtig weliswaar, maar als de broer van de koning der dansfeesten is overleden, dan zal het op de begrafenis toch moeten. Het voelt tamelijk voyeuristisch om in de documentaire 'God is my DJ' van Carin Goeijers zakenman Duncan Stutterheim te zien huppelen rond de kist van zijn verongelukte broer Miles.
De broers zijn de oprichters van ID&T, het bedrijf achter grote dance-events als Sensation White. Goeijers maakte een portret van Duncan, een snelle, ongeduldige jongeman die de zaak na de dood van zijn broer groot maakte, maar ook in financiële problemen bracht.
Ze heeft archiefbeelden uit de privé-collectie van de familie Stutterheim mogen gebruiken. Zo ook die van de begrafenis van Miles. Maar ook zien we Duncan waveboarden achter een speedboot, Duncan in de sportschool, Duncan met zijn kindjes en zijn mooie vrouw. Gaandeweg begint hij steeds meer op Tom Cruise te lijken, of lijkt dat maar zo?
'God is my DJ' is een aardige documentaire die de maanden voorafgaand aan het grootste dansfeest aller tijden in de ArenA - en wat dat doet met Duncan - mooi in beeld brengt. Goeijers moet door haar onderwerp betoverd zijn geraakt, want ze maakt de bikkelharde en zelfingenomen jongen tot een heuse filmheld. En dat is hij vast niet. Vraag maar aan het personeel dat in de film de wind van voren krijgt. Als blikken konden doden... |
Telegraaf, stuur volgende keer iemand met feeling voor de dance scene 
| quote: | Recensie
Achter de muziek
Ik moet wel gek zijn natuurlijk. Gezien de hoeveelheid mensen die wel gaat en de hoeveelheid lol die ze er heeft. Maar mij zul je niet vinden op Sensation White, Sensation Black of welk megadancefeest ook. Een beetje dansen in de massa vind ik prima, maar niet uren achtereen op oninteressante muziek. Ieder z’n smaak natuurlijk; geef mij maar een goede documentaire in de bioscoop, waarbij hoogstens je voet wat met de muziek mee gaat tikken.
God Is My DJ is de titel van een documentaire over ID&T, het bedrijf achter de grote dansfeesten. De man achter ID&T, Duncan Stutterheim, begon met een eindexamenfeestje en heeft na vijftien jaar een bedrijf met tientallen werknemers, een radiostation (SlamFM), een lifestyleblad en een restaurant. Documentairemaker Carin Goeijers volgde Stutterheim ruim een half jaar in aanloop naar Sensation White 2005.
Drie verhaallijnen lopen als rode draad door de documentaire: de organisatie van Sensation White, de ontwikkelingen binnen ID&T en de rol van Duncans broer Miles. Wat betreft Sensation White kan ik kort zijn. Goeijers heeft simpelweg op allerlei momenten besprekingen en brainstormsessies gefilmd. Zo krijgt je een kijkje achter de schermen van Sensation. Hoe zijn vrouw Lisca Stutterheim de locatie (Arena) bezoekt. Hoe Duncan met Jan Vayne en dj Armin van Buuren aan de openingstune werkt. Hoe Duncan en enkele medewerkers een xtc-voorlichtingsbijeenkomst meemaken. De film eindigt wanneer het aftellen op de avond van het feest is afgelopen en de massa aan het dansen slaat.
Wat betreft de ontwikkelingen binnen het bedrijf had Goeijers documentairemakersgeluk: precies in de opnameperiode komt ID&T in zwaar weer en moet het gaan inkrimpen. We zien de bui al hangen als SlamFM-dj Mental Theo met moeite zijn radioprogramma binnen de juiste tijd kan houden: ‘O, komt er nu al weer nieuws?’ Besprekingen over mogelijke overnamekandidaten van het radiostation en overleg tussen Duncan en zijn vader over de toekomst van het bedrijf komen in beeld. Met zijn naaste medewerker worden even snel namen genoemd: ‘Danny’ ‘weg’, ‘Brenda’ ‘d’r uit.’ De camera’s zijn er uiteindelijk bij wanneer Duncan zijn medewerkers het slechte nieuws brengt: ‘De directie is ontmanteld, ik ben weer de baas. We blijven nog maar met zo’n dertig man over. Ik wil geen gezeur meer over briefpapier en laptops.’
De indrukwekkendste opnames uit de docu hebben betrekking op Miles Stutterheim, de enkele jaren terug verongelukte broer van Duncan. Hij zat ook in het bedrijf en speelt nog steeds een belangrijke rol in het leven en werk van de hoofdrolspelers van deze film. ‘Zijn begrafenis was in het wit en sindsdien is Sensation ook in het wit,’ legt Stutterheim uit. Naast ‘talking heads’, zijn ook privéopnames te zien van de begrafenis en van het lossen van een vrachtwagen vol bloemen bij de boom waar Miles zijn Porsche tegenaan reed.
Carin Goeijers maakte goed gebruik van het documentairemakersgeluk door op de juiste momenten de camera’s aan te zetten. Daarnaast zijn de verschillende verhaallijnen zo door elkaar gesneden dat de overleden broer steeds in je gedachten aanwezig blijft. Dit maakt van God Is My DJ een sterke documentaire. Heel wat meer dan een ‘making of’ die enkel achter de schermen van Sensation kijkt.
Recensie door Ricco van Nierop www.derecensent.nl |
Dat lijkt er al meer op 
|
Welke haarkleur heeft ven Bjoeren ook alweer ? 
