|
SnuggLe en Anke in China; deel 3
Hallo!
Hier weer een mailtje vanuit China, dit maal deel 3. We hebben weer vanalles meegemaakt...Deze keer over gebakken Hond, Panda's, Paarden, Pepers, Plee's, domme overheidsregels, Chinese House-muziek, een bofty, bowlen, de grote Boeddha en het Venetie van China, Lijang!!
11 November - Panda Breeding Centre
Rond een uur of 7 opgestaan om naar het Panda Breeding Centre te gaan, net buiten Chengdu. Erg vroeg...maarja, Panda's eten in de nacht en in de ochtend, de rest van de dag slapen ze, en dan is het ook niet echt leuk om ze te bekijken. Rond 8:30 waren we er eindelijk, en we hadden tot 11 uur de tijd om ze te bekijken. Als eerste richting de "Giant panda's", oftewel de wat grotere jongens. Jammergenoeg zaten deze net in hun hok. Dus wij aan de achterkant van het hok kijken wat ze aan het doen waren....liepen ze heel sneu een beetje rond en te 'huilen', net als honden. Heel apart en zielig om te horen, we kregen er bijna tranen in onze ogen van. Ze zagen er namelijk supersneu uit achter deze tralies.
Omdat ze niet naar buiten kwamen hebben we de kleinere panda's bezocht, die buiten aan het eten waren. Hier stonden redelijk wat mensen te kijken en foto's te maken. Ze zagen er echt schattig en lief uit man! Niet normaal! Een vrouw van Sam's Guesthouse (waar we sliepen) was uitleg aan het geven over de panda's en hun gedrag. Toen die wegliepen met een groep liepen wij even mee, om ook het verhaal te horen. Komt er een of andere oude Engelse tang naar ons toe en zegt "Could you please go away, cause we paid for this tour!" Naja, dat kan je ookwel ff wat aardiger zeggen. Weten wij veel dat dat een gids ofzo was. Dom oud wijf.
Dus wij de andere kant op, naar de nursery, voor de HELE kleintjes. Dit waren echt de liefste: de pandatjes van circa 50 cm groot, zo'n 3 tot 6 maanden oud. We hadden er zo wat mee naar huis willen nemen!! Er zat er eentje , die 28 augustus geboren wat, in een kooi met zijn moeder. Mama panda zat met de rug naar ons toe tegen de kooi aan. Het leek zo onwezenlijk, net alsof er een kind een 'pandapak' had aangetrokken.
Tis echt jammer dat er niet meer panda's in de wereld zijn. Het stomme is btw dat je echt overal in Chengdu panda-afbeeldingen ziet: het is een sigarettenmerk (echt stupid dat roken met zoiets cute's als een panda vergeleken wordt) en iedere taxi hier (en dat zijn er VEEL) heeft een panda op zijn moterkap staan.
Even verderop lagen er 3 kleintjes te pitten, waarvan er 1 een 2 ling was. Voor mij lijken alle panda's op elkaar, dus ik kan toch niet zien dat het een 2ling is. En daarbij, het is een Panda Breeding Centre, het is toch allemaal inteelt 
Net toen een van de 3 hummeltjes zich uitrekte kwam de oude Engelse tang weer voorbij met een groep, en die zat me weer pissed off te kijken. Ze kon wat krijgen met haar gids, wij stonden hier al wat langer te kijken.
Iets verderop waren 2 wat oudere panda's aan het spelen; ze hielden de verzorgster voor de gek, en waren elkaar uit de boom aan het trekken. Erg leuk om te zien wederom... De foto's ervan zullen we nog wel een keer doorsturen.
In de bus op de terugweg kwamen we nog een Nederlands stel tegen uit Nijmegen, die ook in Chengdu zaten.
Terug in Chengdu hebben we eindelijk de foto's van de digitale camera op cdrom kunnen zetten, in een AGFA store. Dit scheelt weer wat, kunnen we weer wat meer foto's maken!!
Smiddags weer naar 'ons' parkje in Chengdu, waar we de middag hebben doorgebracht. Savonds gegeten in een BBQ restuarant, maar dat was neit echt te eten... volgensmij kregen we zelfs gebrade slang ofzo. Juck!
Terug in het hostel hadden we nieuwe buren gekregen in de dormitory, een Nederlands stel uit Bennekom.
12 november Oog in Oog met de dood...
Deze keer nog vroeger opgestaan, nu al om 5:45; vandaag gingen we naar Songpan, een gehucht 250 km verderop, waar we een horsetrekking door de bergen zouden gaan maken. Samen met 3 Engelsen van Indiase afkomst richting het station in een frotbusje. Bijna onze eerste aanrijding gehad...onze chauffeeur was nog niet helemaal wakker, en het scheelde echt niets. Onze eerste bijna dood ervaring van vandaag.....
7 uur in de bus naar Songpan... Nou, ik heb die hele busreis die 8 uur duurde mijn hart vastgehouden. Nondeju! Ze rijden hier als gekken, zoals we al eerder vertelde. Naast onze bus was steeds een ravijn van ongeveer 100 meter diep, en de chauffeur ging gewoon vol de bocht in (de buitenbocht) zonder te kijken wat eraan kwam, en hij toeterde alleen een keertje. We hebben echt 10x vol in de remmen gemoeten. Niet normaal..De weg was smal, de bus was kut, en iedereen rijdt als een gek. Jippie... We zagen ook nog een vrachtwagen die zich met de neus frontaal in een berg had geboord. Alle lading lag over de weg verspreid. Leuk vooruitzicht
Songpan was echt een klein dorpje, waar het eigenlijk alleen maar stinkt. Het hele dorp teert op de horsetrekkings (er zijn 2 of 3 bedrijfjes die dat doen daar).
Het weer was wel oke, ware het niet dat het snachts ERG koud was. In het hotel was het nog kouder dan buiten. Zelfs 6 dekens hielpen niet echt...
13 november - Horsetrekking dag 1 (de Watervallen)
Na een koude nacht zaten we vroeg op het paard. We waren de enige 2 in onze 'groep' , samen met 2 Chinezen die 3 woorden Engels praatte (Yes, No, Eat!). Het was een vader met zijn zoon , die eruit zag als een piraat, wel grappig. 5 paarden bepakt en bezakt, en vier mensen, hopla de bergen in. Dat was even wennen! Anke en ik hadden bijna nooit paard gereden, en deze paarden luisterden helemaal niet naar je. Ze waren zo tam als wat en wisten zelf de weg al wel.
Ik had letterlijk en figuurlijk een schijtpaard: hij heeft de hele tijd lopen bouten, en hij sneedt steeds het paard van Anke af, zodat zij in de bosjes liep. Zelfs de paarden hebben zich het weggedrag van de gemiddelde chinees eigen gemaakt.
Songpan zelf ligt al op 2850 meter hoogte, maar we klommen dus nog hoger. Het uitzicht was fenomenaal, en we hadden er een lekker zonnetje bij.
Rond een uur of 2 in de middag stopten we in de bossen, en gingen de gidsen ons kampement opzetten: 2 tentjes en een vuurplaats. Wij hadden toen tijd om de in de buurt gelegen waterval te bekijken. Eenmaal terug werd het eten klaargemaakt; groenteprutje met wat aardappelen, allemaal gemaakt in water uit het nabij gelegen beekje. Ik voelde me al niet zo lekker, en heb dus weinig gegeten.
S'avonds was er niet veel te doen, behalve rond het vuur zitten, dus zijn we vroeg gaan slapen. Althans, dat probeerde we. Het was redelijk koud, vooral omdat het nog begon te regenen. We sliepen op wat twijgjes, met daaroverheen wat zijl. Daar weer overheen slaapzakken, dekbedden en nog een soort deken. Zelfs met de kleding aan was het nog redelijk koud.
14 november Horsetrek dag 2, de "Hot"-Springs
De ochtend werden we wakker met 5 graden celsius. Rond half 10 waren we weer op weg, nu richting de zogenaamde hot springs. Het weer was minder dan de dag ervoor toen het zonnetje nog wel scheen.
Na een hele dag weer rijden, met de spierpijn van de dag ervoor, kwamen we aan op 4000 meter hoogte bij een hutje aan de voet van de hotsprings. Gelukkig sliepen we nu binnen, althans: in een houten hutje met veel kieren en gaten. Binnen was al een chinees echtpaar dat ook een horsetrekking deed. Een fik midden in het hutje warmde alles op. Het viel me nog mee dat de hele toko niet in de hens vloog.
Met het chinese stel zijn we de hot springs gaan bekijken, althans, wat ervan over was. Het meeste was opgedroogd, erg jammer. Hot waren ze ook niet, het water was steenkoud. Toch waren er wat leuke meertjes bij.
Het bekijken was neit zonder gevaar: de houten treden van het pad waar we opliepen waren nat, glad, en krakkemikkerig. Dat kwam vooral door de sneeuw die er lag van de dag ervoor. Toen we terugwaren begon het ook meteen keihard te sneeuwen....
S'avonds hebben we met zijn allen rond het vuur gezeten, en wat gezongen. Jammergenoeg kwamen Anke en ik niet veel verder dan wat Sinterklaasliedjes....Nederland kent geen goede 'zing'-nummers. De chinezen brulde de een na de ander lied, met diepe betekenissen als "Lied voor de berg" en "Lied voor de daklozen" etc.
Ik weet niet of ze het zingen gewoon leuk vonden, of het kwam door de "Chinese Firewater", een hele sterke alcoholische drank (voor insiders: netzoals de Gasoline van Sarah!!!). Lam waren ze volgensmij bijna allemaal.
Overigens moesten we de hele horsetrek gewoon buiten poepen en plassen, even wennen, maar het is misschien nog beter dan de plees hier. Bij dit hutje was wel een (sta-)plee. WC's in China zijn een verhaal apart.
Ten eerste is 99% een sta-plee , franse stijl, en westerse wc-brillen kennen ze bijna niet. Iedereen knielt gewoon boven een gat. Vaak zijn de muurtjes ernaast maar 50 cm hoog, maar vaak is er ook totaal geen muurtje. Erg fijn om te zien dat je buurman de dag ervoor bv. 'hot-curry' heeft gehad, if you know what i mean.
Ten tweede is er bijna nooit een afvoer, vaak schijt je gewoon in een groot gat / hol, waar alles in ligt weg te rotten. Niet echt fris.
Ten derde het gebruik van pleepapier, dat lijkt wel een luxe, want het hangt NOOIT standaard op de wc. Volgensmij gebruikt de helft het ook niet, vandaar dat de chinezen zo stinken. Op sommige wc's zie ja van die bamboeknijpers, msischien dat daarmee hun konten worden schoongemaakt. Ik heb ook eens het verhaal gehoord dat er ergens een roestige lepel langs de plee lag, met de strontresten nog aan de lepel. JUCK! Al met al : de plees zijn dus ranzig! Ik laat de foto's wel zien
Rond 12 uur zijn we die nacht gaan pitten... met de temperatuur rond het vriespunt...
15 november Horsetrekking dag 3 - de (enge) terugweg
Toen we wakker werden er water wilde gaan drinken kon dit niet: het water was helemaal bevroren. Het schijnt -10 graden celsius te zijn geweest! BRRRRR! Buiten lag ook 10 cm sneeuw , wat wel voor een supermooi uitzicht zorgde.
Half 10 begonnen we aan de terugreis, en wat voor 1. Het uitzicht was echt super in de bergen.... maar het was wel gevaarlijk. Een held op een paard ben ik al niet, en nu helemaal niet. De zon zorgde ervoor dat wat sneeuw begon te smelten, en het was al glibberig. Dus wij liepen daar op bijna 4000 meter hoogte op paadjes van een meter breed, met naast ons ravijnen tot 200 meter diep, op paarden die steeds uitgleden. NIET LEUK! Anke vond het wel lachen, maar ik had het ff niet meer (ik geef het toe, ik ben een mietje!). Het uitzicht maakte wel veel goed, maar toch. Ik was echt blij toen ik weer in Songpan aan de grond stond.
In het hotel zijn we snel onder onze elektrische deken gekropen...en gaan pitten.
16 november - Relax-/wasdag
Na weer een angstige busreis terug hebben we in Chengdu al onze kleding die we al 5 dagen aanhadden gewassen, en hebben we ons eindelijk weer een gedouched. We roken net als chinezen.
Smiddags aan het shoppen geweest in een warenhuis zo groot als 5x een normale V&D, en hebben we weer even wat 'westers' gegeten.
Na het eten richting Pauls Oasis, een bar, en daarna wezen stappen met een gekke Engelsman (die leek op die kerel van BNN met die bril), en met een of andere nederlander genaamd Richard.
Een niet bijzondere dag dus..
17 november - Vanalles en nogwat
S'ochtends verhuist naar een slaapzaal, waar we een Nederlands stel uit Den haag tegenkwamen (Koen en Sanne). Smiddag weer naar 'ons' parkje geweest, en wat inkopen gedaan. Ik heb een voetbalteneu gekocht van de plaatselijke FC, Sichuan Drahe. Een echt geel/blauw Umbro teneu voor 100 yuan (12,5 euro..!!!).
18 november - Leshan: The grand Buddha
Rond 8 uur in de bus naar Leshan, die ons naar een 71 meter hoge Boeddha zou brengen. Het was weer dezelfde stoffige frotbus als de vorige keer...
We zaten in het busjes met 3 zweden, en 3 Nederlanders: naast ons was er nog een meid uit Maastricht, genaamd Hetty. We hebben elkaar wat Zweedse/Nederlanse zinnen geleerd: Ej vod de gor, melon pattal ok lor?? Wie weet wat het betekent krijgt een leuk souveniertje
Half 12 werden we afgezet aan de oever van de rivier in Leshan, waar we volgens onze chauffeur een of ander bootje zouden moeten pakken. Mooi niet, hij probeerde ons iets duurs en super toeristisch aan te smeren. We zijn zelf op pad gegaan met zijn zessen. De rivier voor het beeld stond laag, waardoor je over de rotsen kon lopen. Een plaatselijk bootje heeft ons na veel gedoe en gezeik voor 1 yuan op de rotsen afgezet, waarna we richting Boeddha zijn gelopen. Een superuitzicht hadden we, beter dan alle toeristen die er veel geld voor hadden betaald.
Eenmaal op de rosten kwam het kind in mij naar boven: DAMMETJES BOUWEN! Dat vond ik als kind echt kicken, en dus heb ik me daar ook laten gaan, en een klein beekje een beetje 'verlegd'. Ik helemaal blij
Toen we terug wilde lopen kwamen we erachter dat de rivier wat gestegen was. OHOH! Om terug te komen kregen we behoorlijk natte voeten , wat wel voor leuke taferelen en foto's zorgde.
De terugweg alleen maar geslapen... Terug in Chengdu met het Nederlandse stel gegeten, en daarna: gebowled! Echt lachen. De baan was spekglad, waardoor er redelijk wat mensen op de bek zijn gegaan. Tevens leken de kegels wel lichter: het dominoeffect deed vaak veel kegels vallen. Maar toch ondanks dit heb ik een nieuw record gegooid: 176!! Ik was weer helemaal blij Ik had in ieder geval 3x achter elkaar Anke verslagen 
Bij Pauls Oasis heb ik nog een shirt gekocht met Mao Zedong, de ooit zo groot leider van communistisch china, gekocht. Kan ik leuk aantrekken naar Innercity, dat dit jaar een communistisch thema heeft. Op de voorkant staat in het chinees: If you need a leader, captain Mao is there! en achterop in het chinees: Serve the People!
Ik denk maar niet dat ik hem hier al aantrek....
19 november Treinreis naar Panzhahou
Uitgeslapen, opgeruimd, gepind en wat geinternet. We moesten een beetje de tijd doden totdat we de trein zouden hebben. Ook de CDROM met foto's op de post gedaan naar Didam, om te kijken of ze het thuis zouden doen zodat ik mijn kaart van de digitale camera kan formatteren, zodat ik NOG meer foto's kan maken.
Half 4 reed Sam ons persoonlijk in zijn frotbusje naar het station. Het mooie was dat hij zijn busje waste voordat we gingen. Toen we vroegen waarom hij dat in hemelsnaam deed (de auto zou binnen een dag weer ranzig zijn), zei hij dat er een nieuwe overheidsregel was: Smerige auto's zouden de stad niet meer inkomen. Whahahahahahhahaha! SUPER! Dat bedenk je toch niet. 90% van de auto's zou de APK keuring niet eens zou halen...Superlachen die chinese overheid.
Eenmaal bij het station moesten we door een X-Ray met onze baggage, zoals iedereen moet doen op een station in China. Anke was er al doorheen, maar ik stond nog te wachten omdat er wat chinesen voorkropen. Komt er opeens een veiligheidsbeambte en trekt echt hardhandig die chinezen aan de kant...hij sloeg ze nog net niet. Kon ik gelukkig mijn tas er ook opzetten. Eenmaal erdoorheen konden we met nog 2000 chinezenin de wachthal gaan zitten. We waren de enige westerlingen, dus hadden we VEEL bekijks.
De trein was schoon, en het was rustig deze keer, gelukkig. Konden we eindelijk eens goed (lees; zonder lawaai en stank) pitten....
20 november De lange busreis naar Lijang
6:20 in de ochtend waren we in de industriestad Panzahou (of hoe je het ook schrijft) , en wilde we de bus pakken. Wij in de bus stappen..zitten...maar ohoh, dat hadden we beter niet kunnen doen. De beenruimte was 0,0 en er gingen echt 300 man in die bus. Wij er weer uit, en de chauffeur pissed. Nah, daar ga ik echt niet 10 uur tussen zitten zeg. Het mooie was dat er nog een vrouw naar binnen wilde, die iets bij zich had dat 10x zo groot als d'r zelf was, maar kennelijk niets woog. Gescheld heen en weer, maar ze kwam er niet in..begrijpelijk.
Daarna een ander busje gepakt waar we wel redelijk normaal in konden zitten. Eerst naar een ander busstation, daar 2 uur gewacht, en toen onderweg voor een 10 uur durende rit. Deze rit viel nog wel mee, niet zo gevaarlijk als die naar Songpan, maar we hebben we VEEL en LANG moeten wachten voor alle wegonderbrekingen. Het leek wel of heel china ineens zin had gekregen om de weg te gaan verbouwen.
Natuurlijk zat iedereen weer te rochelen en roken in de bus..erg lekker. Ook de ramen waren open terwijl het superstoffig buiten was. Nogmaals: erg lekker. En het toppunt: mensen die gaan nekken, hun kop buiten het raam steken, en de buitenkant van de bus onder nekken. Toppunt van erg lekker. Toch was het weer buiten perfect, en achter het raam was het gewoon erg warm.
8 uur savonds kwamen we eindelijk aan in Lijang, waar we een hostel hebben gezocht. De eerste was niets, de tweede , de Square Inn, was redelijk. Een vriendelijk chinees bracht ons erheen.
Lijang is echt een supermooi dorpje, althans, het oude deel. Waarom een oud en nieuw deel? Bij een aardbeving een aantal jaren geleden, was de halve stad met de grond gelijk gemaakt, en alleen de traditionele NAXI-huizen (de Naxi is een stam hier in china) waren blijven staan , oftewel de Old Town nu. Na deze aardbeving zijn de meeste huizen gebouwd in de stijl van de Naxi-huizen, en is de Old Town op de Unesco World Heritage lijst gezet van het 'culturele erfgoed van de wereld'.
Lijang is verder een soort Venetie van China; zoveel stroompjes en water gaan er door het hele dorp heen, het ziet er echt schitterend uit. Lampionnetjes, kaarsen, terrasjes en kroegjes; echt heel mooi. Het mooiste was dat er stroomopwaarts kleine bootjes in de stroompjes werden gezet met kaarsen erin, wat een heel romantisch gezicht had.
21 november - Lijang verkennen
Sochtends om half 8 werden we ruw gewekt door wat mensen die aan onze duur aan het trekken waren. Alles was al supergehorig, omdat de hele toko van hout was. Het bleken NL-ers te zijn die dachten dat de kamer leeg was. Niet dus...
De Nederlanders hebben dus de kamer naast ons gepakt. Het bleek een stel te zijn uit Veldhoven , van 38/32 jaar oud, genaamd Frans en Petra. Ze waren al vanaf Mei aan het reizen door achtereenvolgens AFrika, Australie en nu China.
Overdag hebben we de Old Town verkend. Een schitterend pittoresk dorpje, maar ook erg toeristisch. Veel souvenirshops en veel cafetjes enzo, waar je VEEL chinese tourgroups ziet. Voor die mensen zijn westerlingen ook al attracties; je wil niet weten hoevaak wij al op de foto staan, of hoevaak er over onze schouders wordt meegekeken als we iets aan het doen zijn. Ik denk dat we ook maar geld gaan vragen ervoor
Het mooie van Lijang is wel dat je niet in iedere winkel meteen lastig gevallen wordt door de verkoper..dat scheelt.
Op een gegeven moment waren we redelijk verdwaald, en hebben we 30 minuten doelloos rondgelopen. Gelukkig kwamen we weer bij de markt uit, die we wel op de kaart herkenden. Toen we daar rondliepen zagen we opeens honden staan, allemaal aan een ketting, in de buurt van de andere beestenboel. Echt ranzig om te zien; ernaast was een kerel een dode hond aan het villen, en weer daarnaast lagen de algevilde en gekookte honden ergens op een of andere hutkoffer, met de vliegen eromheen. Gadverdamme. Er werd hier dus wel degelijk hond gegeten. De nog levende honden zagen er echt schattig maar toch zielig uit, alsof ze wisten dat ze snel opgegeten zouden worden. Het echte doden van een hond hebben we gelukkig niet gezien, omdat we na wat foto's gemaakt te hebben snel weg zijn gelopen.
Smiddags lekker van het zonnetje genoten; het was in de zon uit de wind 25 graden. Savonds ook niet veel gedaan, behalve wat biertjes drinken en een filmpje kijken + wat geinternet. Relaxen mag ook wel eens een keer.. We kwamen er btw tijdens het internetten achter dat onze faculteit op de Universiteit, althans het gebouw waar het in zit, bijna helemaal was afgebrand. Gelukkig staat bijna alles van onze studie er nog wel, maar verder was het een zootje. Succes daar met alle tentamens die niet doorgaan en de bende die het heeft veroorzaakt!!!!
22 november Black Dragon Pool
Sochtends werden we wakker gemaakt door het standaard gerochel (EEN HALF UUR LANG!) van een of andere vent net onder ons raam. Je zou toch denken dat iemand na 5 minuten wel leeg is.
Meteen richting de Black Dragon Pool gelopen, waar al het water wat door de beekjes in Lijang stroomt vandaan komt. Gelukkig was het er nog redelijk rustig, alleen muggen waren in grote getale aanwezig. Uitkijken dus, omdat er malaria heerst in dit gebied.
Het uitzicht in het park bij de pool was fenomenaal!! Het weer was helder, en dus kon je de 5500 meter hoge Jade Dragon Snow Mountain (oftewel de Yulong Xueshan) heel goed zien. Iets teveel foto's gemaakt We zijn lekker langs de met vis gevulde vijver gelopen en hebben van het uitzicht genoten.
Naast de pool was een bergje van 600 meter hoog, die we 'even' beklommen hebben. Sjeez, dat was best zwaar, vooral omdat we al redelijk hoog zaten in Lijang zelf, en er dan minder zuurstof in de lucht zit. Toch was het het waard, want het uitzicht over de stad en de omliggende bergen was wederom super.
Op de terugweg naar de Old Town heb in een chinese cdwinkel een cd gekocht met 'chinese housemuziek'. Het is echt DE cd van dit moment, want we horen hem overal, en in de busreizen die we hadden gemaakt is de cd ook helemaal grijsgedraaid. Het is een of andere groep met een dikke chinees met lange haren als leadsinger. Erg grappig om te horen..hebben we ook meteen muziek voor bij het kerstdiner in Enschede op de 18e december Ik zal hem wel eens op mp3 zetten en hem laten horen!
Smiddags wederom op het terras gezeten, het dagboek bijwerken en wat lezen, en savonds ook weer een filmpje gekeken met wat mensen.
23 november - Fietsend naar Baisha
We zaten vandaag op de helft van onze reis! 23 van de 46 (a 47 dagen) hebben we nu erop zitten! De tijd gaat best snel, en het lijkt alsof we al 3 maanden hier zitten en nog maar 2 weken moeten.
We hebben een fiets gehuurd vlaknaast het grote Mao beeld in het midden van de stad. Een fijne mountainbike, voor 15 yuan per stuk.
Op de fiets naar Baisha, een klein dorpje 10 km verderop. De tocht in totaal was mooier dan het dorpje zelf, dat niet veel voorstelde. Een marktje, wat eettentjes en wat oude huisjes, dat was het wel. Ook was er iets dat een voetbalveld moest voorstellen. Althans, er stonden 2 doelen. Toen ik mee wilde doen met de plaatselijk jochies mocht dat jammergenoeg niet...snik snik. Ik wilde wel weer even wat voetballen, ik hoorde dat de teams Stelletje Duitsers en Partyzan me al misten
Toen we aan het eten ware (geroosterde aardappels op een stokkie met gemalen pepers) werden we door een plaatselijke oude naxi-oma gestrikt om met haar mee te gaan. Ze nam ons mee naar een mooie tuin, waar we thee hebben gedronken en wat peer te eten kregen. Anke werd in een traditioneel NAXI kostuum gehesen, waarvan er natuurlijk wat foto's zijn gemaakt Dit geintje kostte ons het luttele bedrag van 20 yuan, wel oke.
Op de terugweg kwamen we vanalles tegen: varkentjes, kippen, koeien..leuk om te zien. De wegen waren nu niet meer verhard, maar erg hobbelig en slingerend. We waren blij dat we een mountainbike hadden, en in ieder geval wat konden bewegen.
We zijn overigens echt verbrand; mijn nek, armen en hoofd zien erg rood en doen redelijk pijn. Bij Anke valt het nog mee. Ben benieuwd of de kleur er nog opzit als we terugkomen in Nederland.
Terug bij het hostel ontmoette we een hele vage nederlander. Vage kerel met veel praatjes. Hij woonde in Den Haag, nu in Nunspeet, en had geld ZAT! Hij zat de hele tijd te vertellen over vanalles en nogwat wat hij allemaal had en wel niet gedaan had. Voor de insiders: een soort BOFTY dus! Bijvoorbeeld: 1) hij had een cameraverzameling van 3000 camera's, waarvan de duurste 5 miljoen waard was 2) hij had 3 studies gedaan op de universiteit 3) hij had ergens 1500 dollar betaald voor een nacht in een hotel (daar kan je 600 dagen van in een slaapzaal pitten) en ga zo maar door.
Oke, hij had wel gave dure spullen bij zich (camera bv), maar toch. Hij zei dat hij zijn bedrijfje had verkocht en nu aan het rentenieren was. Tevens had hij pas geleden een Franse reiziger wiens geld op was een ticket naar huis gekocht. Apart allemaal, die verhalen van hem, to be continued
S'avonds nog wat gekaart en gedronken, en toen weer lekker ons nest opgezocht..
------------
Dat was het dan weer. De volgende mail komt over een dag of 10, als we in Kunming of Yangshou zitten. Een echt schema hebben we niet helemaal, maar waarschijnlijk is het zoiets: na vandaag 5 dagen Dali, dan door naar Kunming waar we 3 dagen blijven, waarna we naar Yangshou gaan om daar 7 dagen blijven. Tot slot dan: Hong Kong. Jullie horen het wel weer!
Alles is hier dus nog prima, we vermaken ons opperbest! Helemaaaaal geen zin om weer te gaan studeren.
Groeten,
Anke en Bram
___________________
"Life is all about choices & respect"
|
