|
| quote: | Dance is niet dood, wel uitgeput
Dance was het afgelopen decennium de motor van innovatieve jongerencultuur. Zeker in Nederland. Lukte het Neerlands popsterren nauwelijks om internationaal serieus genomen te worden, dance veranderde dat. Heren als Tiësto werden wereldsterren. En een organisatie als ID&T zette de stroming hier nadrukkelijk op de kaart. Met Sensation had Nederland 'het grootste dance-event van de wereld'. Het ID&T / KPMG-rapport bewees de grote economische betekenis van de cultuur.
Maar er ontstaan barstjes in het dance-succes. In ieder geval in Engeland. Dance vecht om te overleven, luidden de lokale krantenkoppen. En Engeland is van oudsher een belangrijke motor voor de dancescene. Het voelt dus relevant hier nadrukkelijk bij stil te staan.
Wat is het geval? De Liverpoolse club Cream, één van de grootste ter wereld, is gesloten. Gatecrasher, ook een toonaangevende club, is teruggeschroefd. Nu één keer per maand in plaats van iedere week. En kwam recentelijk in Nederland na ID&T ook UDC met een eigen magazine, een internationale voorloper als Mixmag heeft te kampen met teruglopende oplage: -30%. Het Ministry of Sound-magazine, ook niet de minste, is zelfs opgeheven. De meeste kleinere magazines zijn al langere tijd over de kop. De media die nog bestaan praten inmiddels met serieuze merkenbureaus om zichzelf te 'herpositioneren'.
De reden? Dance-liefhebbers van het eerste uur raken uitgekeken op de beats. Dance is te weinig vernieuwend. En voor jonge muziekliefhebbers is de muziek vaak te mainstream. Diverse genres zijn bijna 'de muziek van je vader' geworden. Lounge-muziek is daarvan natuurlijk een goed voorbeeld. Dance is ook slachtoffer van het feit dat jongeren moe worden van 'de megalomane experiences', zie de vorige fris_licht. De grote feesten missen steeds vaker intimiteit en originaliteit. Tussen twee haakjes: interessant is dat het Nederlandse Crossing Border Festival dit jaar bewust een stuk 'moeilijker' gaat programmeren.
Maar dance is alles behalve dood. Volgens de Engelse experts is het vooral 'even rustend'. Het heeft het zo'n twaalf jaar uitgehouden en dat is lang. Fenomenen die zo oud worden, zijn gewoon genoodzaakt zichzelf op gezette tijden opnieuw uit te vinden.
Veel 'opinieleiders' richten zich daarom op de wat meer verborgen stromingen binnen de cultuur. Een goed voorbeeld hiervan is elektro. Kritisch beschouwd één van de weinige subculturen binnen de dance die nog echt vernieuwt. Interessant hierbij zijn de karakteristieken van de scene. Het genre probeert selectief te blijven en beroept zich op een 'hernieuwd underground-gevoel'. En op momenten dat zelfs een merk als Twix dance probeert te claimen, is dit natuurlijk niet zo'n slechte gedachte. (Hoewel we natuurlijk wel zo eerlijk moeten zijn te melden dat elektro-godin Peaches een nummer met Pink op gaat nemen. Maar positief gedacht, ze heeft gelukkig 'nee' gezegd tegen een soortgelijk verzoek van Britney Spears).
Elektro probeert zichzelf ook niet al te serieus te nemen. Terwijl de trance-DJ's als goden over de wereld worden gevlogen, doet elektro op een bijna vertederende wijze beroep op een kinderlijk nerd-gevoel. De mannen zien eruit als software-geeks. De vrouwen lijken Madonna te playbacken voor de spiegel in de slaapkamer. Ook interessant: het genre maakt een voorzichtige stap terug naar echte live optredens. De meeste DJ-optredens binnen immers weinig show. De show die Fischerspooner op Lowlands gaf was een goed voorbeeld. Veel muziek uit de computer, maar wel actief omlijst door ouderwetse zang & dans.
Tenslotte is het interessant dat een ander muzikaal genre, waarvan dance het einde inluidde, nu weer belangstelling geniet. Want rock is terug. Bands als The Strokes, The White Stripes and The Darkness gooien hoge ogen met hun rauwe gitaargeluid. Hang the DJ. Rock your strings.
bron: Frislicht |
Dit past mooi in deze thread
|
maar ik hou niet van zo'n "concert vibe" en allemaal kijken wat er op het podium gebeurt 
