|
*Enorme rotschop*
Uit het AD:
| quote: |
Gewoon Tijs, de man achter Tiësto
Door ARNO GELDER
 Hij is Nederlands enige echte wereldster, maar pocherige poenerigheid is Tijs ‘dj Tiësto’ Verwest (37) vreemd.
Tijs Verwest alias dj Tiësto. FOTO JOOST HOVING
Een openhartige monoloog over liefde, eenzaamheid, sterrendom en idealen.
‘Bescheiden? Aardig? Ja, dat herken ik wel. Als ik op de foto ga met Bill Clinton en Bill Gates voel ik me geen uitverkorene. Zo van: kijk die Tijs Verwest eens... Het blijft nog altijd jongensachtige verwondering.
Ik verloochen mijn afkomst nooit. Ben een doodgewone Bredase jongen, geboren in Tuinzigt. Wat je een ruwe, misschien wel achterbuurt noemt.
Mijn ouders scheidden toen ik 4 was. Mijn moeder heeft mijn zus, broer en mij grootgebracht. Ik was de jongste. We hadden het niet breed. Had op m’n 14de al een baantje om wat bij te verdienen. Als we naar de Chinees gingen, was dat écht een uitje. Daar denk ik wel aan terug als ik nu in restaurants eet waar ik vroeger alleen van droomde.
Tja, wat was ik voor een jongen? Type dat op school alleen iets deed als het écht moest. Tegen het einde van het schooljaar in de boeken duiken en stampen. Ik heb mavo, havo en meao. Economie leek me wel wat. ’s Avonds werkte ik in de videotheek of ik draaide plaatjes in club De Lendte. Voor vijftig gulden per avond. En zelf cassettebandjes verkopen met m’n eerste mixen. Voor een tientje.
Ik kon goed voetballen. Eerst bij Sint Anna Boys, later bij Vestingboys. Spits, ik scoorde veel. Die drang zit in me. Ik wil winnen. Als we tijdens gym tien kilometer liepen, zakte ik altijd terug. Dat saaie geloop, maalde het. Maar dan dacht ik: ‘Tijs, je bent niet voor niets al zo lang aan het rennen’. Dan sprintte ik als een dolle naar voren. Iedereen voorbij.
Met mijn moeder heb ik een sterke band. Die moeilijke tijd in mijn jeugd heeft ons heel dicht tot elkaar gebracht. Ze is 74. Tuurlijk is ze wel eens naar een optreden geweest. In het Gelredome. Vroeg een partyganger om vijf uur ’s ochtends: ‘Zo omaatje, verdwaald?’. Mijn vader heb ik nauwelijks gekend. Hij overleed toen ik nog jong was. Ik ben best wel een moederskindje, gevoelig en emotioneel. Daar schaam ik me niet voor, integendeel. Ik merk dat mijn vrienden, die wel door twee ouders zijn opgevoed, anders in elkaar steken. Mijn moeder zegt altijd: ‘Ik wist al toen ik zwanger van je was dat je een bijzonder kind zou worden’.
Muziek is mijn reden van bestaan. Als jongen luisterde ik altijd naar de
Soulshow van Ferry Maat. En dan droomde ik over hoe ik mijn eigen mixen zou maken. Wat mij zo onderscheidt van alle anderen? Tjonge. Ik denk dat ik in een zaal, klein of gigantisch, de sfeer goed aanvoel. Op dat gevoel baseer je ook de muziek die je draait.
Ik ben een kameleon met een zintuig voor wisselende situaties. Bovendien: mensen zien dat ik intens geniet. Er zijn zoveel collega’s die met een chagrijnige kop draaien. Dat overkomt mij nooit. Ik wil de zaal altijd prikkelen. Met maar één doel: het dak er af.
Drugs? Niets voor mij. Heb één keer een pilletje geslikt. Xtc. Ik wilde toch weten hoe het was. Je wordt euforisch, grijpt naar dingen die je voor je gevoel pas drie seconden later beetpakt. Alles krijgt een andere dimensie. Maar de volgende dag; hondsberoerd. En ik moet toch op mijn conditie letten. Mijn werk vergt alertheid, concentratie, fitheid.
Ooit rookte ik twee pakjes Marlboro per dag. Biertje, baco, wodkaatje er bij. Daar ben ik mee gestopt. Mensen hebben recht op een dj die fris en in vorm is. Ik ken vakgenoten die stijf staan van de coke. Ik vind dat van minachting getuigen voor je publiek. Nu nip ik meestal aan een glaasje champagne. Ja, de tijden zijn veranderd.
Ik ontmoet veel sterren. Laatst Richard Gere en Cameron Diaz. En Madonna. Heb nog een mix voor haar gemaakt, maar die werd door haar als ‘te hard’ beoordeeld. Robbie Williams vroeg me of ik niet eens een remix voor hem kon maken. Ze leven in hun eigen wereldje, maar kennen mij wel, terwijl mijn kop zelden op voorpagina’s staat. Dat is leuk.
Ik houd zelf van uitgaan, ben een feestbeest. Een danceparty, een loungeclub. Even ontspannen. Ik heb een deel van mijn privéleven ingeleverd. Mensen die op je afstormen voor een foto. Ook in vliegtuigen. Soms heb ik een slechte dag. Dan zeg ik: ‘sorry, ben aan het eten, nu even niet’. Kijk, dat had ik vroeger nou nooit gezegd.
In Nederland is de gekte beschaafd. Elders is dat anders. Ik ben al in zoveel landen geweest. Thuis hangt een wereldkaart met prikkertjes op de plekken waar ik heb opgetreden. Alleen delen van Afrika, de midwest in de VS en centraal Rusland zijn nog niet onontgonnen.
In Ierland kwam ik een club binnen waar een compleet cordon veiligheidsmensen aanwezig was om de zaal te bedwingen. In Argentinië zingen ze ‘Olé, olé, olé, Tiësto olé’. Daar ben je God. Beatles-achtige taferelen. Ja, dat streelt.
Mijn relatie met Monique is na vijf jaar gestrand. We zagen elkaar nauwelijks. Haar carrière als model explodeerde, net als mijn werk. Altijd onderweg. Als we elkaar zagen maakten we ruzie waarom we elkaar zo weinig zagen. Maar we zijn nu hartstikke goed bevriend.
Ik denk wel dat ik populair bij de vrouwen ben. Vóór Monique had ik een wilde tijd, veel scharrels. Nu ben ik serieuzer. Tuurlijk, ik wil een mooie, intelligente vrouw. En ik fantaseer ook over een huwelijk. Met kinderen. Zet m’n telefoonnummer maar bij het verhaal, haha. Maar wel een vrouw die onafhankelijk is. Die niet op de bank wacht tot Tijs thuiskomt. Want dat is vaak om zes uur ’s ochtends. Stuk en leeg. Dan wil ik maar een ding: slapen.
Selectief ben ik wel. En ik heb, geloof ik, ook een soort bindingsangst. Mijn ouders scheidden midden jaren ’70, dat was toen erg ongebruikelijk. Een relatie; het blijft moeilijk en moeizaam. Maar ik wacht af. Ik ben er voor mijn gevoel nog niet klaar voor. Ik blijf een laatbloeier.
Ik doe nu rustiger aan. Van mijn sociale leven bleef weinig over. Trad vier, vijf keer per week op, steeds in een ander land. Ik werk nu vooral in Europa en draag mijn steentje bij aan de bestrijding van aids. Ik wil niet alleen maar werken. Het is goed om , na wat ik allemaal heb bereikt, dieper te gaan. Iets terug te geven, noem het maar zo. Dat werd aids. Volgende week vlieg ik naar Zambia. Niet voor een show, maar om te zien of het geld netjes terechtkomt. Het is goed om een ideaal te hebben.
Volgende week vertrek ik naar Tunesië en Marokko. Die clubeigenaar wil me zo graag hebben dat hij een privévliegtuig heeft geregeld. Ik mag zes vrienden meenemen. Dat worden mijn Bredase vrienden. Zij omringen me nog steeds. Zakelijk, als manager, als pr-man, maar vooral als echte vrienden.
Vriendschap is belangrijk voor me. Bij de opening van de Olympische Spelen in Athene speelde ik weliswaar voor 80.000 mensen en nog eens voor ruim vier miljard tv-kijkers, maar ik stond er letterlijk alléén voor. Op zo’n moment kun je je erg eenzaam voelen.’’ |
___________________
We from Toilet Duck® recommend Toilet Duck®.
|
