ik las net wel een leuk stukje op de partyscene site over progressive, geschreven door Victor Brand;
Van de 11 miljoen Nederlanders die in hun vrije tijd weleens een plaatje opzetten, ben ik de grootste dromer. Ik heb een beetje mazzel in mijn leven gehad en als de economie niet helemaal op zijn reet gaat liggen, dan hoef ik me nergens zorgen over te maken. En toch droom ik soms dat ik op een groot festivalterrein sta en dan niet op het gras, maar achter de draaitafels. Uiteraard met een uitzinnig publiek voor me.
Natuurlijk gaat me dat never nooit niet lukken, maar dromen erover mag. Al word ik de beste technische Dj ter wereld, al weet ik precies wat ik moet draaien en op welk moment, dan nog word het drie keer niks met me. De reden daarvoor is even gruwelijk als simpel als stompzinnig. Ik hou van een soort van dansmuziek, waarbij de belangrijkste tools naar de toppers gaan. De platen. Net als Boskamp (en ik ga 'm niet elke keer noemen, ik bouw het een beetje af) hou ik van progressive, of zoals ze het tegenwoordig met een sjiek woord 'forward thinking music' noemen. Het probleem met progressive, en ik denk ook dat dit de reden is dat deze stijl zijn eigen graf aan het graven is, is dat de topproducties door een select aantal Dj's onder elkaar worden verdeeld en de restjes naar het lager-house worden geworpen. En daarbij las ik laatst een hele aardige opmerking op een message-board: een progressive-plaat die morgen uitkomt, is gisteren al achterhaalt. Ik hoor het je brommen: waarom ga je dan niet wat anders draaien? Omdat ik het doe voor de leuk, smart ass! Ik hoef er niet van te leven. En mijn hond vind het prachtig als ik draai. Sommige meisjes vinden het zelfs ook grappig wat ik doe. Maar dat zijn dan wel altijd toevallig de types die 'm de volgende ochtend alweer peren.
___________________
Sasha!
|
Wat moet ik doen. Wil ik nog wel zijn broer zijn. 
).
