|
ik had er eigenlijk geen zin in maar toch maar een review gemaakt:
Onder het motto 'de eerste klap is een daalder waard' heeft ID&T het stadion van Schalke '04 gekozen om de Duitsers kennis te laten maken met het fenomeen 'Sensation'. Zo'n 35 trucks met licht, geluid en decoratie zijn na beide edities in Amsterdam de grens over gestoken en na de opbouw van enkele dagen stond er een exacte kopie van Sensation White klaar om de ravers in extase te brengen.
Nu is er in Duitsland de laatste jaren iets aan de hand in de dancescene. Mayday is minder druk dan een aantal jaren geleden en de Loveparade bestaat al niet eens meer. Alleen de festivals zoals Nature One raken uitverkocht maar die hebben dan ook een ruim aanbod aan areas en DJ's. Met dit in het achterhoofd is het een moedige stap van ID&T om het concept na Belgie ook hier te introduceren.
Het stadion is al een attractie op zich, gebouwd door dezelfde Hollandse Beton Maatschappij die ook de Amsterdam Arena op haar naam heeft staan. De Arena auf Schalke is nog groter, nog indrukwekkender en straalt pure klasse uit.10.000 luidsprekers moesten de slechte accoustiek te lijf gaan en dat is goed gelukt. Op de dansvloer beukten de bassen flink door het bont uitgedoste publiek, dat bijna de hele tijd omhoog keek om te genieten van de vele showelementen die Sensation te bieden had. In tegenstelling tot Amsterdam was de gemiddelde leeftijd veel lager en stukken enthousiaster. Hier geen huisvrouwen en bodybuilders maar het typische Duitse Mayday publiek wat nu eens niet in neon gekleed was. Sterker nog, tot de laatste bezoeker heeft iedereen zich aan de dresscode gehouden. Tussen de 16000 ravers waren ook enkele Nederlanders die de weg naar Gelsenkirchen gevonden hadden, maar niet meer dan een vijfde van het geheel. Zij zullen net als mij genoten hebben van de typische Duitse technodans en het vele gejuich wat toch steeds weer voor kippenvel zorgde.
Over het vuurwerk, de lasers, de UFO's, de bungeejumpers en robots zal ik je niet lastig vallen. Hierover is al uitgebreid bericht en was precies hetzelfde als in Nederland. De line-up was aangepast aan de Duitse smaak en naar mijn mening stukken beter met oa Carl Cox, Sven Vath en Eric Morillo. Laatstgenoemde is echt een zeer sympatieke DJ's met gevoel voor humor. Met een bont gekleurde indianentooi was hij toch niet zo tevreden, dus vroeg hij aan iedereen of hij/zij misschien een witte kon regelen. Achter de draaitafel geen verrassingen van de man uit New York: funky house met veel vocals, helaas voor velen het moment om even te gaan eten of op de tribune van het uitzicht te genieten.
Het hoogtepunt van de avond was net als in Amsterdam de Megamix. Niet een DJ maar een opgenomen set heeft iedereen 'begeistert'. De tracks waren zo'n beetje hetzelfde, alhoewel hier ook werk van o.a. Blank&Jones was bijgevoegd. Over deze 30 minuten gaat nog lang nagepraat worden, want zo'n licht- en vuurwerk show was in Duitsland nog nooit vertoond. Aan Carl Cox de taak om na deze climax de touwtjes in handen te nemen. Dit was mixtechnisch weer een zeer sterke set van de Engelsman want de hele set leek wel een lange track van 90 minuten. Voor de technofan ws het misschien wat teleurstellend omdat pas tegen het einde er 4 of 5 non-house gedraaid werden. Maar goed, als je bedenkt dat Armin van Buuren afsluit dan zal er nooit echt flink gas worden gegeven.
Sensation White staat voor house en trance, niet voor harde techno.
Sven Vath, de publiekslieveling, was de laatste DJ van de avond. De DJ uit Frankfurt verraste ons nummers als Esperanza en Aztek Mystik, waarbij de laatste restjes energie uit de overgebleven bezoekers werd gezogen. Voornamelijk natuurlijke energie want het drugsgebruik was opmerkelijk laag te noemen. Men zat massaal aan het bier wat verrassenderwijs goedkoper dan frisdrank was. Maar goed wie heeft die roesmiddelen nog nodig gehad? Met 28 lasers op volle sterkte zal ook de meeste nuchtere Sensation Germany bezoeker bij Sven Vath in een diepe trip geraakt zijn.
Natuurlijk mocht Armin van Buuren afsluiten maar met nog 230 km voor de boeg is tot het einde blijven niet zo verstandig. Voor Armin was dit overigens z'n eerste gig ooit in Duitsland. Dat hij onbekend is bleek wel uit de reactie van Moonbootica die zich afvroeg waarom er niemand wat te vragen had bij de persbijeenkomst. Op m'n reactie dat we dachten dat Armin nu interviews zou doen zei hij verbaasd: "wie is Armin?". De nummer 3 DJ van de wereld zal hier ongetwijfeld nog ongehinderd over straat kunnen lopen. De perscheffin van ID&T Duitsland kookte overigens van woede toen de pers de gelegenheid had om Moonbootica vragen te stellen. Zoals gezegd had niemand interesse waarna het duo verklaarde dat ze het allemaal maar stom vonden en wilden 'feesten en zuipen'. Toen bleek dat een van de jongens jarig was begon iedereen dan maar te zingen waarbij de perscheffin kwaad wegliep. Hilarische momenten. Het was toch haar eigen schuld, Carl Cox was ook al niet op de afgesproken tijd in de persruimte.
Organisatorisch laten de Duitsers een paar steekjes vallen. Net als bij Q-Base waren er een aantal zaken nogal vreemd geregeld. Ik noem bijvoorbeeld de perstoegang. Je perskaart kon alleen in een Mercedesbusje 2km van het stadion afgehaald worden. Wie verzint zoiets? Als je met de trein komt ben je dus al uitgeput voordat je eindelijk in het stadion bent. De catering was ook van teleurstellend niveau: lange wachttijden terwijl in het stadion genoeg ruimte was voor een paar extra bars. Als laatste wil ik nog de toegang tot de tribunes vermelden. Er mochten maximaal vijftienduizend man op de dansvloer en daarom werden er witte chips uitgedeeld die je bij het betreden van de tribune weer in moest leveren. Het kwam een beetje knullig over omdat er zowel op de tribunes als het 'veld' genoeg ruimte was.
De enkele kinderziektes vallen in het niet bij het spektakel dat we afgelopen zaterdag voorgeschoteld kregen. Productioneel zit Sensation Germany op een eenzame top in Duitsland. Dit is zonder twijfel het meest indrukwekkende feest dat er ooit bij de Oosterburen is gehouden. De vergelijking met Mayday en de 40km verderop gelegen Westfalenhalle werd de hele nacht gemaakt. Dat er volgend jaar weer een Sensation Germany gaat plaatsvinden staat al vast en gezien de indruk die de eerste editie heeft achter gelaten zal mond op mond reklame in 2006 voor aanmerkelijk hogere bezoekersaantallen zorgen. Voor iedereen die naar Sensation White in Amsterdam wilde maar helaas geen kaartje heeft weten te bemachtigen: ga naar Gelsenkirchen. De stemming is fantastisch, het is minder druk en je kunt makkelijk en gratis parkeren.
|
awesome work jp 
vage omschrijving
