|
De NLTA Chill Out Thread (pg. 474)
|
View this Thread in Original format
| jp |
07- COCAINE (Coke, snow, white lady)
"Een met cocaine opgeladen brein is als een krankzinnige speelkast, waarvan de blauwe en rode lampen in een elektrisch orgasme aan en uit flitsen."
(William Burroughs, Naked Lunch, 1959)
Cocaine is in brede kring populair. Het is niet ongebruikelijk dat op feestjes een spiegel rondgaat met "lijntjes" voor de liefhebbers. Stoere jongens die een nachtje gaan stappen snuiven eerst een flinke lijn coke. Maar er zijn ook veel vrouwen die graag cocaine gebruiken. Onder gebruikers wordt vaak beweerd dat vrouwen beter met het middel kunnen omgaan dan mannen.
Coke wordt gebruikt door carriere-makers, door kunstenaars en artiesten, in de onderwereld, maar ook door zakenlieden. Het geldt als chic en gedurfd om een lijntje coke te snuiven. Dat is altijd al zo geweest. Al gauw nadat het middel in de vorige eeuw was uitgevonden werd het populair in de betere kringen. Cocaine is namelijk duur en kan niet gemakkelijk goedkoper worden gemaakt. De grondstof, de bladeren van de cocaplant, is wel goedkoop, maar moet aan een uitgebreid en ingewikkeld chemisch procede worden onderworpen om cocaine-kristallen te laten ontstaan. Dat maakt het duur.
Aanvankelijk werd cocaine door artsen voorgeschreven als een wondermiddel tegen allerlei soorten kwalen. Freud, de Weense psychiater die de psychoanalyse ontwikkelde, dacht dat het een heroinegebruiker van diens verslaving af kon helpen. Hij probeerde er verslaafde patienten mee te behandelen, met het gevolg dat zij ook afhankelijk van cocaine werden. Zoals ook hedendaagse poly-druggebruikers allerlei middelen door elkaar gebruiken. Freud was zelf jarenlang een grootgebruiker van het witte goedje dat in gebruikerskringen wel eens vertederend "het neusje" wordt genoemd. Hij deelde het rijkelijk uit aan zijn vrienden en gaf het aan zijn keurige verloofde. De drang tot analyseren, die zich bij Freud zo sterk manifesteerde dat het tot een nieuwe wetenschappelijke theorie leidde, is een van de kenmerkende effecten van cocaine.
Meteen nadat de gebruiker een lijntje heeft opgesnoven, krijgt hij het gevoel dat hij overschakelt in een hogere versnelling. Hij wordt zich bewust van zichzelf, zijn ego zwelt op, wat gepaard kan gaan met sterke geluksgevoelens. Alles wordt plotseling interessant. Hij begrijpt "zijn omgeving" en "ziet" hoe de dingen in elkaar steken en vaak wil hij dat duidelijk maken met, naar zijn eigen gevoel, messcherpe analyses. Een scala van andere emoties, zoals angst, verlegenheid of bescheidenheid, wordt door cocaine onderdrukt. De gebruiker heeft het gevoel dat hij zich op de top van zijn kunnen bevindt en zichzelf totaal in de hand heeft. Het komt hem voor dat hij alles wat onbelangrijk in zijn bestaan is terzijde heeft geschoven. De sterkte van die gevoelens wordt geleidelijk minder. Afhankelijk van de kwaliteit van de coke is de gebruiker na een uurtje weer terug in zijn gewone toestand. Een nieuwe snuif zal hij dan zelden afwijzen, want de begeerte is gewekt.
Als op een feestje een groepje coke snuift, ontstaat er al gauw een broeierig sfeertje. Anderen willen de kans op een lijntje ook niet missen en passen allerlei strategieen toe om toegang te krijgen tot het cocaine-cirkeltje. Mensen die geen marihuana roken omdat ze bang zijn voor de werking, zijn vaak wel cocainegebruikers, want terwijl marihuana en hashish de gebruiker in contact brengen met zijn gevoelsleven, sluit coke dat juist af.
Cocaine leidt niet tot lichamelijke verslavingsverschijnselen, zoals heroine of tabak, maar regelmatig gebruik leidt wel tot psychische afhankelijkheid en op den duur tot een verandering en afbraak van de persoonlijkheid. Zware gebruikers worden bijvoorbeeld meestal heel agressief. De gebruiker gaat, als hij niet onder invloed is, zijn leven saai vinden. Zonder coke wordt hij depressief, lusteloos en angstig, en juist die gevoelens drijven hem opnieuw tot gebruiken. Dat kan snel een vicieuse cirkel worden. De gebruiker gaat dan "op een coketrip". Hij gaat de ideeen en de gevoelens die hij krijgt als hij cocaine heeft gesnoven zien als een werkelijkheid. Regelmatige gebruikers ontwikkelen vaak grootse projecten, die in een later stadium gedoemd zijn te mislukken omdat ze op de schijnzekerheden van de cocaineroes zijn gefundeerd. Cocaine geeft de gebruiker een gevoel van COOL zijn. Hij voelt zich verheven en kijkt neer op de saaie-nietgebruikers en hun duffe wereldje. In zijn bestaan is immers alles spannend, snel, boeiend en van kwaliteit... Hij heeft het gevoel dat hij de wereld doorziet en de wijsheid in pacht heeft. In zijn beleving staat hij zelf op de voorgrond en al het andere is decor.
Menig beginnend cokegebruiker ontwikkeld een lifestyle waarin het beste maar net goed genoeg is. Daarbij horen champagne, oesters en dure kleren. Omgekeerd gebruiken veel mensen die in buitensporige weelde leven, meestal wel eens cocaine. Regelmatig cokegebruik leidt op den duur tot een zware crisis, waarna meestal aan het cokesnuiven en de levenswijze die daaruit voortvloeit een einde komt. Maar het komt ook voor dat gebruikers aan lager wal raken omdat ze schulden maken, relatieproblemen krijgen of intussen aan de drank zijn geraakt. Meestal gebeuren deze dingen tegelijk, want het snuiven gaat vaak gepaard met het innemen van veel sterke drank, en dat alles is niet bevordelijk voor het liefdesgeluk.
Vierentwintig na het snuiven van een lijntje coke krijg je een reactie in de vorm van chagerijnigheid, neerslachtigheid of verveling. Wie daar geen rekening mee houdt, kan op zulke momenten door onbenullige oorzaken problemen met zijn omgeving krijgen. Zo’n reactie duurt, net als de cokeflash, meestal maar kort; gewoonlijk is het na een uurtje weer over. Maar het verschijnsel geldt wel voor elke snuif die wordt ingenomen. Wie een dag lang heeft gesnoven, zal daarna een dag lang depressief zijn. Dat zijn natuurlijk juist de tijden waarin je, als het spul voorhanden is, opnieuw gaat gebruiken, wat dan al snel leidt tot een zogeheten "cokeprobleempje". In het begin kan een gebruiker dat negeren omdat het geen lichamelijke verslaving is, maar het wordt steeds moeilijker als hij voortdurend een gang naar de dealer moet maken.
Cocainegebruik sluit aan bij een materialistische levensstijl waarin men zich overgeeft aan vergetelheid en zinnelijke bevrediging. Het heeft ongetwijfeld effect op het erotische vlak, maar je voelt je er minder bij. Supermacho’s strooien coke op hun eikel om het een nacht lang vol te houden. Behalve voor de geest, is cocaine ook slecht voor het lichaam. Het sloopt het gebit, is slecht voor de lever en nieren en kan leiden tot hartklachten. En uiteraard is het snuiven slecht voor de neus. De slijmvliezen raken ontstoken en worden aangetast en het tussenschot kan wegteren. Er zijn gebruikers die eigenaardig opzwellen en een pafferige, dikke kop krijgen. Weer anderen, vaak vrouwen, gaan door het gebruiken veel minder eten en vermageren sterk.
Al met al zijn er heel wat redenen waarom regelmatig gebruik van cocaine vermeden dient te worden. Je kunt er best plezier mee hebben, maar vanuit een psychonautisch oogpunt is cocaine niet interessant. Het lijkt het bedenken van originele ideeen en het verkrijgen van inzichten te stimuleren maar uiteindelijk levert het niets op. Coke behoort dan ook niet tot de geestverruimende, maar tot de geestvernauwende middelen, al zullen veel gebruikers dat bestrijden. Er wordt wel beweert dat er super-cocaine bestaat, die entheogene inzichten zou geven, maar zulk spul komt hier nooit op de markt. In de drugswetgeving wordt de cocaine tot de harddugs gerekend. Ook in ons land is handel en smokkel een riskante zaak, omdat er gevangenisstraf op staat. Maar de bestrijding is weinig effectief.
De Verenigde Staten voeren al jarenlang een war on drugs; toch wordt het spul met vliegtuigen en scheepsladingen vol het land binnengebracht. Er wordt zo ontzettend veel geld mee verdient dat de verboden drugshandel overal ter wereld verweven is geraakt met legale, economische en politieke belangen. Enerzijds wordt de handel bestreden, aan de andere kant wordt deze getoleerd en zelfs ondersteund, want maar weinigen zijn bestand tegen omkoping als het om enorme bedragen gaat, en de geldstromen in het illegale circuit van de drugshandel zijn ongelimiteerd. Voorlopig zijn degenen die er belang bij hebben dat cocaine verboden blijft, zo machtig dat het er niet naar uitziet dat het middel ooit nog eens gelegaliseerd zal worden. Maar niets is onmogelijk. Laten we ons eens het onmogelijke proberen voor te stellen. Wat zou er gebeuren als cocaine gelegaliseerd zou worden ?
Voor de cocaboeren in onder andere Columbia, Peru en Bolivia zal dat financieel misschien weinig uitmaken, maar hun leven zal veel veiliger worden, omdat ze niet meer hoeven te leveren aan de drugsmafia en niet langer vervolg worden door politie en leger. De handelaren en de smokkelaars zouden werkeloos worden, maar dat kan toch geen reden zijn om het verbod in stand te houden ? Velen van hen zullen zich met andere vormen van criminaliteit gaan bezighouden, maar tegelijkertijd kunnen ook de politiediensten over de hele wereld zich eindelijk gaan bezighouden met de zaken die werkelijk aangepakt moeten worden, zoals de milieucriminaliteit en de internationale handel in wapens, vrouwen, kinderen, radioactieve stoffen, lichaamsdelen, bloed, beschermde dieren, etcetera.
Legalisatie houdt in dat de prijs drastisch daalt, waardoor de illegale markt in elkaar zakt. Al snel zullen er produkten op de markt verschijnen die het snuiven overbodig maken, zoals de voortreffelijke Vin de Mariani, die in de laatste twintig jaar van de vorige eeuw ongelooflijk populair was. Mariani was een apotheker die een procede ontwikkelde waarmee de bittere smaak van cocabladeren kon worden weggenomen. Hij vervaardigde een alcoholisch drankje, dat hij Vin de Mariani noemde. In Parijs had hij een bekende zanger als bovenbuurman. Toen deze vlak voor een optreden onverhoopt schor was geworden, bleek een glaasje van de cocawijn hem ter plekke te genezen. Dat nieuwtje werd razendsnel door het zangerswereldje verbreid en zo begon de Vin de Mariani aan zijn ongekend succesvolle opmars. Op het eind van de vorige eeuw gebruikten velen onder de groten der aarde dit opwekkende drankje dat vrolijk stemde, activeerde en bevordelijk was voor de gezondheid.
Er bestaat een schilderij waarop Mariani is afgebeeld te midden van een groot gezelschap vrienden en enthousiaste gebruikers van zijn cocawijn, allen kopstukken uit de wereld van kunst, cultuur en politiek. Zijn beroemde clienten schreven hem dankbare brieven, die gepubliceerd werden in een reclametijdschrift dat bewaard is gebleven. Zo schreef de paus uit Rome dat hij zich ‘s ochtends na het opstaan altijd mat en moe voelde, maar na een glas van Mariani’s wonderwijn weer bovenop was. De keizer van China liet zich regelmatig nieuwe flessen sturen. Jules Verne kreeg zijn inspiratie voor zijn boeken door de cocawijn. De componinst Gounod schreef er een reclameliedje voor, dat we nu een jingle zouden noemen. De uitvinder Edison had altijd een fles binnen handbereik staan en de actrice Sarah Bernard schreef er haar ontstuitbare energie aan toe. Maar toen in het begin van deze eeuw de internationale drugswetgeving werd aangenomen, verdween de Vin de Mariani samen met alle andere coca- en hasjishprodukten uit de winkels. Mariani’s chemische formule belandde bij een grote Franse drankenfabrikant. Het is bekend dat er plannen klaarliggen om, zodra de cocaplant gelegaliseerd wordt, dit voortreffelijke produkt weer op de markt te brengen. |
|
|
| jp |
09- AMFETAMINE (Speed, pep)
Een ander middel dat vaak door partyganger wordt gebruikt is amfetamine, dat meestal speed wordt genoemd. "Speed kills" noemde William Burrough Jr., zoon van zijn beroemde vader, de autobiografische ramon over zijn amfetamineverslaving. Intussen is Junior inderdaad naar gene zijde vertrokken, terwijl de oude, heroïnegebruikende Senior tachtig is geworden, nog altijd zeer bij de pinken en een beroemd en gevierd kunstenaar is. Bij regelmatig gebruik is speed ook een verwoestend middel. Amfetamine werd in 1887 voor het eerst gemaakt. Het is een stimulant die verwant is aan de adrenaline die in ons eigen lichaam voor energie zorgt. In 1927 werd ontdekt dat amfetamine verlichting geeft bij astma en bronchitis. De farmaceutische industrie bracht toen inhaleerapparaatjes op de markt waaraan patiënten konden snuiven, zodat hun luchtwegen werden geopend. Al snel werd ontdekt dat de inhoud van deze snuifstaafjes opgelost in vruchtesap of een ander drankje een geweldige energiestoot gaf. Speed !!
In de jaren van de Grote Depressie, de jaren dertig, en in de jaren van de Tweede Wereldoorlog was amfetamine DE drug. Gangsters in Chicago gebruikten speed om te kunnen moorden en in de Tweede Wereldoorlog werd het door soldaten aan beide zijden van het front gebruikt om te overleven. Adolf Hitler kreeg vijf keer per dag een speedinjectie; ook de Engelse premier Anthony Eden en president John Kennedy gebruikten in moeilijke tijden speed.
Er bestaan allerlei soorten speed. De bekendste zijn amfetamine, benzedrine, dexadrine en methadrine. Allemaal zijn ze vroeger vrij verkrijgbaar geweest als medicijn, vermageringsmiddel of peppil. Aan het eind van de jaren veertig werden de negatieve gevolgen van amfetaminegebruik steeds duidelijker. De produkten die tot die tijd overal verkrijgbaar waren, worden sindsdien alleen nog maar op recept verstrekt. Toch zijn er altijd kringen blijven bestaan waarin speed populair is. In de jaren vijftig en in het begin van de jaren zestig schreven dokters nog makkelijk recepten uit. In Spanje was speed gewoon bij de drogist te koop.
Toen het moeilijker werd om eraan te komen, onstonden er illegale laboratoria (waar vooral het amfetaminesulfaat wordt gemaakt). Nederland was zelfs een exportland naar Zweden, waar men er wel pap van lust. Speed is dan ook echt een spulletje voor Vikingen, Hell’s Angels, stoere jongens en mannen op een machotrip, want je gaat je er een hele bink door voelen. Met speed in je pens denk je dat je slimmer bent dan alle anderen en dat je ze allemaal in je zak kunt steken.
Sportlui, wielrenners, atleten, voetballers waren er gek op, tot er voor hen betere middelen ontwikkeld werden. Later ontdekten de punks dat ze er prima op konden headbangen en pogoen en zijn het de metalfreaks die zich er sterk en stoer door voelen. Journalisten gebruiken het wel eens om achter elkaar door te kunnen schrijven. Wie speed heeft gebruikt kan dagen en nachten doorwerken en studeren, uren lang blijven vrijen of te gek dansen. Je raakt heel geconcentreerd op details en je hersens functioneren razendsnel. Er is een groot nadeel aan speed verbonden: het is zwaar verslavend. De extra energie die amfetamine je geeft, is afkomstig uit de reserves van je eigen lichaam, die je daarmee opgebruikt.
Je gaat na een speedtrip net zo lang DOWN als je UP bent geweest. En juist tijdens de uitputting erna heb je zin je energie weer op te wekken met een extra dosis speed. Zo raak je al snel verstrikt in een vicieuse cirkel, die een amfetaminepsychose heet. Een speedgebruiker eet meestal weinig of niets, maar is vaak een stevige drinker, dus het lichaam heeft het extra zwaar te verduren. Net als bij cocaïne wordt het gebit gesloopt. En dat is dan alleen nog maar de buitenkant. Ook van binnen takelt het lichaam af; onder andere de nieren en de lever krijgen zware klappen.
Na een paar maanden stevig gebruik krijgt de speedgebruiker het aanzien van een trillend wrak. Paranoia slaat toe, hij hoort stemmen in zijn hoofd en om zich heen. De psychose heeft veel weg van het laatste stadium van alcoholverslaving, het delirium tremens.
‘t Leven met dope
wordt soms onkomfortabel
de risiko’s die je neem
je lichaam opoffere
om briljant te zijn
om superman te zijn
en maar lulle die speedfreaks
bekke staan nie stil
je wordt een deel van
andermans vibrasies
je bent met mekaar bezig
op een level van gestoorde gevoelens
gevoelige gestoorden
‘k ben een toerist
in de wereld van mobiele mense.
(Herman Brood, "Zoon van alle moeders", De Bezige Bij, Amsterdam 1988)
Het zal duidelijk zijn dat we met amfetamines heel voorzichtig moeten omgaan. Een doodenkele keer gebruiken kan geen kwaad, maar bij veelvuldiger gebruik komen al snel de nadelen naar boven en verandert het prettige gevoel in een hel. Dan kun je niet zomaar ophouden, zelfs al wil je dat. De onthoudingsverschijnselen zijn zo verschrikkelijk dat veel gebruikers het nooit meer opbrengen om te stoppen. Speed wordt geslikt, gesnoven en gespoten. Een heel klein likje van het witte kristalachtige poeder op een vingertop is genoeg. Omdat de smaak erg bitter is, doen veel gebruikers wat poeder in een vloeitje en slikken dat propje door. Het is goed om er heel veel melk bij te drinken; dit werkt als tegengif en beschermt het gebit een beetje. Na een minuut of twintig krijg je een stram gevoel in je kaken en ga je met je tanden knarsen. Er begint energie door je lichaam te stromen; je gaat razendsnel denken en verandert voor je omgeving in een spraakwaterval. Je voelt je onvermoeibaar en scherp, voor een paar uur. Maar in de down erna vraag je je af waar het voor nodig was... Speed wordt ook, zoals cocaïne, opgesnoven, maar het brandt behoorlijk scherp in de neus. Over spuiten hoeven we het niet te hebben. Wie in dat stadium verkeert, heeft geen behoefte meer aan advies.
Speed heeft geen entheogene eigenschappen en is heel ongezond: daarom willen psychonauten er niets van weten. Om wakker te blijven zijn er naast koffie andere natuurlijke middelen, zoals Natural Pep en Guarana, verkrijgbaar in reformzaken en bij sommige drogisten. Bij zwaar lichamelijk werk, lange voettochten etcetera is ginseng aan te bevelen; Siberische volken gebruikten de vliegenzwam voor dit doel. Het kaalkopje, in een kleine dosis, bijvoorbeeld drie tot vijf stuks, maakt zeer energiek als daarbij ook spiruline, bijvoorbeeld drie of vier pillen, wordt ingenomen. Deze combinatie is ideaal om op te dansen.
Spirulina is een natuurprodukt. Het bestaat uit zeldzame, gedroogde algen, die een grote hoeveelheid vitamines en mineralen bevatten. Een grotere dosis werkt eveneens als natuurlijk pepmiddel en is sterk prestatieverhogend. Het wordt door heel veel sportbeoefenaars gebruikt. Spirulina is verkijgbaar is reformzaken. Het is een zeer werkzaam middel, dat ook het humeur positief beinvloed. |
|
|
| jp |
13- TABAK
Van alle verslavende drugs is tabak het onbenulligst en het populairst. De Inca’s gebruikten tabak voornamelijk bij krijgsrituelen. Er wordt gezegd dat de Inca-priesters, om zich te wreken, tabak als geschenk meegaven toen Columbus terugging naar Spanje. Tabak is een giftige plant. Rokers zijn zichzelf in feite langzaam aan het vergiftigen. De tabakverslaving kan ongelooflijk hardnekkig zijn. Een vrouw die jarenlang junkie was, vond het moeilijker om te stoppen met roken dan met spuiten.
Veel rokers beginnen al jong, sommige al op hun twaalfde; de meeste zijn een jaar of vijftien, zestien als ze, meestal stiekem, met vriendjes of vriendinnetjes, een sigaret opsteken. Ze doen dat omdat het stoer is en om ouder te lijken. Veel jongeren willen graag volwassen zijn en imiteren het gedrag van ouderen.
Het idee dat tabak stoer is, nemen jongeren over van reclamecampagnes die suggereren dat roken mannelijk en avontuurlijk is en dat sigaretten glamour aan het leven geven. In de reclame worden sigaretten geassocieerd met zonsop- en ondergangen, drijfjachten, wilde paarden, autoraces, vliegreizen, internationaal zaken doen en romances tussen mooie vrouwen en krachtige kerels. Misschien is het inderdaad wel zo dat je door nicotine ongevoeliger en onverschilliger wordt, als het ware "mannelijker".
In het begin werd tabak als medicijn gebruikt. Men meende dat het een probaat middel was om slijm op te lossen en benauwdheid los te maken. De eerste rokers waren vermogen heren. Er was een kostbare metalen pijp voor nodig en instrumenten om de pijp mee schoon te maken, te stoppen, tabak te kerven, vuur te maken enzovoorts. Toen er goedkope kleipijpen in de handel kwamen, ging ook het gewone volk tabak roken. In de achttiende eeuw raakte het snuiven van tabak in zwang. Het "toebacksmoken" werd als onwelvoeglijk en ongezond beschouwd; snuiven daarentegen was deftig en heilzaam. De tabak werd verpulverd en in de neusgaten gestopt. Ook vrouwen gingen het op die manier gebruiken.
In de vorige eeuw werden sigaretten populair. Ze werden vermoedelijk geintroduceerd door Engelse soldaten. Aanvankelijk werden sigaretten van gewoon (hennep)papier gerold. Toen aaan het eind van de vorige eeuw een machine werd uitgevonden die sigaretten kon draaien en het werk van veertig mensen overnam, kon de groei van de sigarettenindustrie beginnen. Waarom mensen tabak roken, weten we eigenlijk niet, hoewel er uitvoerig onderzoek naar is gedaan. Mannen zeggen vaak dat roken hen energie geeft, vrouwen zeggen dat ze er rustig van worden. Sommige zeggen zich door roken beter te kunnen concentreren, anderen kunnen zich dan juist even ontspannen en aan niets denken. Dat is allemaal met elkaar in tegenspraak.
Nicotine is een zwaar gif. Een paar druppels zijn dodelijk. Tabaksrook bestaat uit ruim vierhonderd componenten. Daarvan zijn er maar een paar onderzocht, en die bleken allen kanker te veroorzaken. Roken is dan ook de belangrijkste doodsoorzaak in de westerse wereld. Op de pakjes staat wat je er allemaal van kunt krijgen. De meeste patiënten in het ziekenhuis liggen daar ten gevolge van hun tabakconsumptie. Toch weerhoudt dat alles jongeren er niet van om te gaan roken. Daarmee laten ze zien dat ze lef hebben en maling aan alles dat zogenaamd goed voor ze is. De eerste sigaret heeft vaak iets van een inwijding. De jonge aspirant-roker heeft zich voorgenomen om meer van het leven te weten te komen en ziet de sigaret als een eerste stap.
Tabak is een bewustzijnsvernauwend middel. Door je longen te vullen met rook, krijg je het gevoel dat je opzwelt. Je wordt jezelf letterlijk groter worden, maar tegelijkertijd wordt je perceptie en je gevoel voor de omgeving minder. Je voelt je lichaam, maar de wereld, je omgeving wordt even iets minder belangrijk. Waarschijnlijk activeert de nicotine in de tabak een beetje terwijl de koolmonoxyde die bij de verbranding ontstaat juist weer een licht verdovende werking heeft.
Over het psychologisch effect van langdurig tabakgebruik is eigenlijk niets bekend. Veel langdurige nicotinisten, maar zeker niet allemaal, worden op den duur cynisch en prikkelbaar. Artsen herkennen het ‘nicotinegezicht’ van zware rokers. Kenmerkend daarvoor zijn strakke lijnen rondom de mond, smalle lippen en een droge, grauwe huid. Een vergelijkbare uitdroging lijkt vaak ook geestelijk plaats te vinden. Het heeft iets van een versneld verouderingsproces. Het is jammer dat veel blowers hun stuf met tabak mengen. De vernauwende en benauwd makende tabak vermindert de werking van de verruimende hasj of wiet. Er zijn vrij veel blowers die alleen maar joints roken en nooit sigaretten. Toch zijn ook zij tabaksgebruikers. Er zijn echter ook tabak-rokers die hun joint puur of uit een pijp roken. Zo kan het dus ook.
Tabak maakt een sluimerend zelfvernietigingsmechanisme in de mens wakker. Als je tript of ecstasy hebt genomen, wil je geen tabak omdat je lichaam het dan als een gifstof afwijst. Waarom we onszelf dan in nuchtere toestand wel met tabak vergiftigen, weten we niet. Te begrijpen is het wel. Tabak roken wordt gepusht onder jongeren. De staat verdient er verreweg het meeste geld aan, want van ieder pakje sigaretten gaat 76% naar de schatkist. De verkoop van sigaretten is dan ook vrij; tabak is overal verkrijgbaar.
Ben je gestopt met roken, dan voel je je, als je er eenmaal doorheen bent, bevrijd van een loden last. Je zintuiglijke waarneming wordt verscherpt. Niet-rokers kunnen de delicate invloed van homeopatische medicijnen, van kruiden en van sommige voedingsstoffen en vruchten in zichzelf waarnemen. New Age therapieën als meditatie, reiki, chi kung, et cetera beginnen pas te werken als je niet (meer) rookt. Je wordt fitter en actiever, gaat er beter uitzien; je huid gaat weer glanzen en je stinkt niet meer.
Misschien is dat laatste een argument tegen roken dat jonge rokers kan aanspreken: een roker stinkt. Niet alleen je kleren ruiken naar verschaalde tabak, maar ook je handen, je huid en je haren. Als je rookt en je hebt ‘s ochtends je haren gewassen, kun je er zeker van zijn dat ze aan het eind van de dag weer stinken. In een kamer waar veel gepaft wordt, ruikt alles naar rook: de gordijnen, de meubels, rondslingerende kleren, dieren, kinderen. Door iemands parfum-, zeep- of lotiongeurtje heen kun je ruiken of zij of hij rookt. Een roker ruikt dat zelf niet: ook de tabakslucht van anderen deert hem niet omdat hij daar als het ware immuun voor is. Een niet-roker kan ruiken dat er een roker in de kamer is geweest, ook als hij niet heeft gerookt. Sommige rokers dragen tot op drie, vier meter om zich heen een tabakslucht met zich mee die een half uur later nog in een afgesloten, lege kamer aanwezig is.
Iemand die met roken stopt, heeft het voordeel dat zijn reuk- en smaakvermogen sterk verbeterd (of eerder terugkeerd) en er dus veel plezier in het leven voor terugkomt. Het nadeel is dat je overgevoelig wordt voor rook en de lucht van tabak en dat die overgevoeligheid, naarmate je langer niet meer rookt, toeneemt.
Het probleem met roken is hoe te stoppen. Hoewel er mensen zijn die dat van het ene op het andere moment doen, gaat het de meesten moeilijk af. Het is het gemakkelijkst als je ervoor beloond wordt. Iemand die weet dat er een beloning wacht, bijvoorbeeld in de vorm van geld of een vakantie, heeft iets om naar toe te leven.
Als er geen beloning in zicht is, wordt het moeilijker. Het beloningsprincipe zou veel meer toegepast kunnen worden. Verzekeringsmaatschappijen zouden niet-rokers kortingen kunnen geven. Een verstandige werkgever zou een voorkeur kunnen hebben voor niet-rokers, omdat die minder tijd verdoen en meestal gezonder zijn.
Natuurlijk is er een sterke rokerslobby, gesponsord door de tabaksindustrie, die roept dat roken moet kunnen en dat we het samen wel zullen oplossen, maar roken is gewoon onhygiënisch en een vorm van zware vervuiling. In de loop der eeuwen is het menselijk gedrag beschaafder geworden; we spugen niet meer op de grond of op de vloer, we laten geen winden in gezelschap, we wassen ons dagelijks, trekken schoon ondergoed aan en poetsen onze tanden. We zijn als de dood voor slechte adem en gebruiken deodorant opdat de medemens onze persoonlijke lichaamsgeurtjes niet zal opsnuiven. Wat je thuis moet je natuurlijk zelf weten, maar als roker stel je je omgeving bloot aan gif, stank en viezigheid en dat kun je gewoon niet maken.
Natuurlijk zijn wij ook van de tabak afgekickt. Dat deden we met behulp van een truukje uit de oudheid. We beweren niet dat het 100% werkt, maar als je het tevergeefs op andere manieren hebt geprobeerd, kun je deze methode eens proberen. Als het de eerste keer is dat je probeert te stoppen, heb je grote kans dat het je hiermee in 1 keer lukt. Wat je nodig hebt is een houtkachel, een open haard of een vuurtje in de open lucht. Het werkt als volgt. Terwijl je rookt (sigaretten of joints) denk je iedere keer als je opsteekt; er komt een moment dat ik ga stoppen. Als je denkt dat het moment is gekomen ga je op je knieën voor het vuur zitten, dat goed moet branden. Je staart in de vlammen om je voor te bereiden en moed te vatten. Dan, als je zover bent, steek je je rechterhand -als je linkshandig bent je andere hand, maar in ieder geval de hand die de sigaretten vasthoudt- in het vuur en die houd je in de vlammen terwijl je plechtig en langzaam zegt: "Hierbij besluit ik (Of: hierbij zweer ik) om definitief met tabak roken te stoppen." Houd, ondanks de pijn, je hand zo lang als je durft en kunt in de vlammen, maar niet langer. Je hoeft niet de held te spelen. Het gaat erom dat de herinnering aan dat pijnmoment samen met je besluit in je geheugen wordt opgeslagen.
Als je nu terugvalt en toch zin krijgt om te roken, kijk je naar de hand die de sigaret zal vasthouden. Je denkt aan de pijn die je voelde en aan je woorden, en de behoefte om te roken zal vanzelf verdwijnen. Het is in feite een soort zelfhypnose. Je brandt als het ware je gelofte in je geheugen en in je geweten. Je steekt er je hand voor in het vuur... |
|
|
| jp |
20- Lachgas, N2O
"High op lachgas; ik ben hier eerder geweest De vreemde trilling van hetzelfde oude universum"
(Allan Ginsberg)
Lachgas behoort, net als sommige andere voor highs gebruikte middelen, tot de anestetica, dat wil zeggen stoffen die gebruikt worden om patiënten tijdens operaties te verdoven. Lachgas is de minst schadelijke en ongevaarlijkste manier om een entheogene ervaring te hebben. William James, een beroemd psychiater die in de vorige eeuw op allerlei manieren "de religieuze ervaring" onderzocht, schreef over lachgas; "Bij mij, net als bij alle anderen met wie ik heb gesproken, is de kern van de ervaring het enorm opwindende gevoel van een intense, metafysische verlichting. De waarheid opent zich in steeds diepere lagen met een bijna oogverblindende overtuigingskracht."
Inderdaad: lachgas is een pijlsnelle "shortcut" naar een andere dimensie ! Het gas werd al in 1776 ontdekt, maar het duurde nog twintig jaar voordat sir Humprey Davy ermee ging experimenteren. Hij was medewerker van het Pneumatic Institute in Bristol, waar men het therapeutisch gebruik van gassen onderzocht. Al snel werd lachgas populair in Engelse artitieke kringen. Niet alleen de dichter Samuel Coleridge genoot ervan, ook de porseleinmaker Josiah Wedgwood en de uitvinder James Watt waren enthousiaste gebruikers. In de loop van de negentiende eeuw werd lachgas een attractie op de kermis. Giechelende toeschouwers keken toe hoe anderen in een roes kwamen van het gas, of omvielen en buiten westen raakten. Deze vorm van vermaak verdween weer, maar het gebruik bij kleine operaties in ziekenhuizen en bij tandartsen werd zeer algemeen. Veel mensen herinneren zich nog het lachgasmaskertje. Deze vorm van verdoving is langzamerhand verdrongen voor andere, minder euforische methoden. Tegenwoordig zou lachgas dan ook nauwelijks meer te krijgen zijn, als het niet in de voedingsindustrie gebruikt werd.
Hoewel de naam lachgas doet vermoeden dat je alleen wat lacherig wordt, gaat de werking veel verder dan een grijns of het "wahwah-pedaal-effect" van geluid. Wie een flinke hoeveelheid zo lang mogelijk binnenhoudt, voelt een sterke kracht door het lichaam omhoog schieten naar het hoofd, waarna een paar minuten volgen van intens geluk, plotselinge inzichten en visioenen. Het is een korte, hevige, kosmische ervaring, waarin het mysterie van leven en dood even op een bijzonder prettige manier duidelijk wordt. Wat dat betreft kan lachgas vergeleken worden met inwijdingsstoffen als LSD en mescaline. Een idee is dat de "waarheden", die je met lachgas ontdekt, moeilijk vast te houden of te formuleren zijn. Bekend is de anekdote over William James, die onder invloed van lachgas een "kosmische openbaring" opschreef:
"Hoggamus higgamus, man is polygamous. Higgamus hoggamus, woman is monogamous."
Veel gebruikers hebben erop gewezen dat de lachgas-trip lijkt op de verslagen van mensen die een "bijna-dood-ervaring" hebben gehad. In de supermarkt kunnen we patronen voor de slagroomspuit kopen. Deze bevatten net genoeg gas voor twee volle teugen, wat eigenlijk te weinig is om bevredigend te raken. Let erop dat de patronen puur lachgas bevatten. Je moet het geinhaleerde gas zo lang mogelijk in je longen houden en je kunt het daarna uitademen in een ballon, om het opnieuw in te ademen. Lachgas is onschadelijk, behalve bij overdreven veel gebruik. Als je zo gelukkig bent de beschikking te hebben over een gascilinder, verkrijgbaar in de groothandel of bij de fabrikant, zet dan niet je lippen direct aan het mondstuk. In de eerste plaats kunnen ze vastvriezen, maar veel ernstiger is dat je longen kunnen bevriezen, omdat het gas ijskoud de cilinder verlaat. Schep een aangename sfeer. Laat iedereen zitten en vul de ballonnen en deel ze uit, maar laat iedereen wachten met inhaleren tot het hele gezelschap is voorzien. Op feesten ontstaat vaak een gretig gedrang rond de gascilinder. Een van de kenmerken van lachgas is dat de meeste mensen meer willen en zich er niet van los willen maken. Het is goed als de gebruikers zitten, omdat ze kunnen omvallen of zelfs even het bewustzijn verliezen. Soms treedt een lichte misselijkheid op, maar dit heeft te maken met een volle maag of alcoholgebruik.
"Ik raad iedereen ten sterkste aan om dit experiment te herhalen, dat met puur gas kort duurt en volkomen onschadelijk is."
(William James) |
|
|
| New Wave |
| Jij dacht, zal ik er even een informatieve thread van maken :p? |
|
|
| jp |
19- Amylnitriet, poppers
De stof die in poppers gebruikt wordt, werd ontdekt in 1857. Een popper is een ampul van breekbaar glas, gevuld met amylnitriet. Dit verlaagt de bloeddruk en is een spierverslapper. Het wordt gebruikt om astma te verlichten en is niet verboden.
Meestal worden poppers vlak voor een orgasme kapotgedrukt en ingeademd. Al is de geur niet lekker, je krijgt er een vreemd gevoel van. Net als bij lachgas, ketamine en DMT kun je ervan buiten bewustzijn raken. Een orgasme wordt daardoor een kosmische ervaring. Poppers zijn in sekswinkels te koop. Omdat amylnitriet de kringspier van de anus ontspant, is het middel bijzonder populair geworden in homokringen. Mensen met een lage bloeddruk of hartklachten moeten geen amylnitriet gebruiken. Verder lijkt het weinig kwaad te kunnen. Wel kun je er misselijkheid en hoofdpijn aan overhouden en ontwikkel je snel een gewenning, waardoor het minder effect heeft (Het is dus niet verslavend !!). |
|
|
| jp |
10- HEROINE (Horse, smack)
Over heroïne kunnen we kort zijn: niet mee experimenteren !! Wie psychonautische avonturen wil beleven en entheogene ervaringen wil opdoen, laat heroine en aanverwante drugs als morfine, links liggen. Heroïne is een verslavend middel en het is buitengewoon moeilijk om die verslaving weer kwijt te raken; dat weten we allemaal. Heroïne brengt gebruikers en hun omgeving in grote problemen.
Heroïne wordt gesnoven, gerookt en in een later stadium gespoten. Het geeft de gebruiker een gevoel van veiligheid, warmte, geluk, zekerheid en gebrogenheid. Bij een hoge dosis verkeert de gebruiker in een staat die het midden houdt tussen droom en trance, als in een halfslaap. Heroïne is een middel van stoere jongens die gaan gebruiken omdat ze niet willen onderdoen voor andere binken. Meisjes en vrouwen raken vrijwel alleen maar verslaafd omdat ze mee gaan doen met een jongen of man op wie ze verliefd zijn.
Veel jongens en mannen voelen zich aangetrokken tot "gevaarlijk leven". Ze houden, al is het maar vanuit de verte, van snelle auto’s, vechtsporten, wapens en wat daarbij hoort. Ze gedragen zich tough, maar voelen zich eigenlijk onzeker, wat ze maskeren door een stoere houding. Horse is een risico; daarom is het voor sommige een uitdaging om er mee kennis te maken.
Niemand begint meteen de eerste keer met heroïne te spuiten. Altijd begint het met snuiven of roken in gezelschap van anderen die al gebruiken, bijvoorbeeld na een nacht met veel cocaïne. Een groepje heeft een paar gram coke gesnoven. Aan het eind van de nacht zijn ze opgefokt. Iemand heeft horse bij zich, dat ze roken om weer kalm te worden. Dat bevalt zo goed dat ze de volgende keer aan het eind van een "speedy nacht" weer horse gebruiken. Het lijkt ongevaarlijk, en omdat het lekker was doen ze het nog een keer. Maar drie of vier keer heroïne gebruiken, betekend veelal het begin van een verlaving. Eenmaal verslaafd gaan veel gebruikers spuiten om een groter effect te bereiken.
Iedere beginnende gebruiker denkt dat hij ermee zal stoppen zodra hij het genoeg vindt. Iedere nieuwe gebruiker denkt dat hij sterker is dan de drug. Dat is nu precies het gevoel dat heroïne veroorzaakt. Daarom gaat iedere nieuwe gebruiker voor de bijl. Een beginned gebruiker verzuchtte eens; "Wat jammer dat zoiets lekkers zo verslavend is." Hij is er nooit meer vanaf gekomen...
Heroïne geeft, volgens de gebruikers, een euforisch, triomfantelijk gevoel van tevredenheid, welbehagen, warmte en veiligheid. De gebruiker onder invloed vertoeft in een binnenwereld die hij zo prettig vindt dat hij de buitenwereld niet meer nodig heeft. Hij voelt geen kou, pijn, honger of ziekte. Armoede, ongelukkigheid en verdriet zijn verdwenen als sneeuw voor de zon. De junk leeft tijdelijk in zijn eigen gedroomde wereld. De heroïne geeft hem het gevoel dat al zijn wensen in vervulling zijn gegaan en dat hij heeft gevonden waarnaar hij altijd op zoek is geweest.
De heroïne maakt hem zo zeker van zichzelf dat hij zich, op wat voor een manier dan ook, altijd weer weet te verzekeren van een volgende portie dope, desnoods door geld te stelen van familie of vrienden. Als hij afkickverschijnselen heeft, is hij extra gedreven om zijn dope binnen te krijgen. Een verslaafde leeft alleen maar voor de dope en verder heeft hij volslagen lak aan de wereld en de mensen om hem heen. Heroïne is dus een bewustzijnsvernauwend middel.
De ontwenningsverschijnselen zijn buitengewoon onaangenaam; je moet kotsen, je hebt pijn in je spieren en gewrichten, je rilt van de koorts en klappert van de kou (cold turkey). Je voelt je doodziek en verrot en verandert in een jammerend hoopje ellende. Dat duurt drie dagen, tot de laatste dope uit je lichaam verdwenen is. Dan ben je clean, maar nu begint de strijd tegen de aandrangom opnieuw te gaan gebruiken. Dat kan wel een jaar of langer duren. Afkicken is pijn lijden; clean zijn is vechten tegen de verleiding.
Een humane behandeling van drugsverslaafden via vrijwillige afkickprogramma’s en hulpprogramma’s is, hoewel goed bedoeld, zinloos. Junkies zullen natuurlijk doen of ze er gebruik van maken omdat ze alles doen om te kunnen blijven gebruiken. Maar het drugsprobleem zal er niet door verminderen.
Repressieve maatregelen, zoals sommige politici en poltieke partijen dat willen, strafkampen, zware gevangenisstraffen, een streng gevangenisregime, korting op uitkeringen, strenge controles van de sociale diensten, verplicht afkicken et cetera zijn ook geen oplossing en spelen alleen maar de gnuivende internationale drugsmafia in de kaart. Uit onderzoek is namelijk gebleken dat door strengere maatregelen, het gebruik gaat stijgen; dat weet inmiddels iedere drugsdeskundige. Het risico wordt groter; het gebruik wordt aantrekkelijker.
Verplicht afkicken werkt ook niet. Het gevolg is dat het gebruik in het verborgene zal plaatsvinden en nog spannender wordt. Afkicken is niet zo moeilijk, als de gebruiker het maar zelf wil. Hij moet niet alleen bereid zijn om drie dagen pijn te lijden, maar hij moet ook afscheid nemen van een wereld waarin hij thuis is, en waarin hij, als hij gebruik heeft, zich lekker voelt. Om dat te kunnen opgeven moet er iets voor hem tegenover kunnen staan. Enerzijds het besef; ik ga eraan als ik ermee doorga. Maar er moet ook een alternatief zijn; de gebruiker moet uitzicht hebben op een nieuw bestaan, anders is het voor hem zinloos om te stoppen.
Het is niet toevallig dat, op hetzelfde moment dat de jeugdwerkeloosheid in Europa schrikbarend stijgt en er geen oplossing voor dat groeiende maatschappelijke probleem in zicht is, tegelijkertijd in heel Europa volop goedkope heroïne van goede kwaliteit op de markt komt. De drugsmafia weet wel wat zij doet, alleen de politici weten het niet. De enige manier om de drugsmafia te bestrijden is door het spul goedkoper aan te bieden dan de handelaren, waardoor dezen failliet gaan. Wanneer heroïne, morfine, opium en hun derivaten goedkoop verstrekt zouden worden, hoeft dat nog niet te betekenen dat die middelen in elke apotheek op de hoek van de straat te koop zullen zijn.
Er zijn maar heel weinig verkooppunten nodig. Als het spul daar werkelijk goedkoper is dan ergens anders, zo’n plek goed bereikbaar is en de cliënten er efficient geholpen worden, zullen heroïnegebruikers er alles voor over hebben om daar hun dope te kopen. Daarmee zou de misdaad buiten spel kunnen worden gezet. Er zou geen straatroof meer door junkies worden gepleegd en smokkelen en verhandelen van harddrugs zou niet langer winstgevend meer zijn. De aangepaste junkies zouden thuis te vinden zijn, veilig en warm naast de snorrende kachel terwijl ze in het donker bij een kaarsje luisteren naar hun lievelingsmuziek, steeds dezelfde krassende oude plaat, want voor een junk staat de tijd stil.
Heroïneverslaafden gaan vaak pas naar bed wanneer andere mensen opstaan, maar als ze niet meer uit stelen hoeven te gaan en altijd voldoende dope ter beschikking ter beschikking hebben, zijn ze niemand tot last. Het liefst willen ze totaal met rust gelaten worden. Het is een misverstand te denken dat heroïne ongezond is. Wie er goed bij eet en vitamines inneemt en zorgt voor schone naalden, kan er oud mee worden. Daar zijn genoeg voorbeelden van. Talloze bekende artiesten en kunstenaars hebben smack gebruikt. Zij kunnen zich dat veroorloven, omdat ze geld en status hebben, en als ze in problemen komen ook beschikken over de connecties die hen kunnen helpen of beschermen.
De Rolling Stones hebben reclame gemaakt voor brown sugar, zoals heroïne in de Verenigde Staten wordt genoemd. Maar heel veel andere muzikanten zijn verlsaafd gestorven; Charlie Parker, Edith Piaf, Billy Holiday, Jim Morrison om er maar een paar te noemen. Er bestaan ook weekendgebruikers, die in staat zijn hun gebruik tot het weekend te reduceren. Het gevaar is dat ze problemen kunnen krijgen als er iets mis gaat in hun bestaan of in de aanvoer van hun dope. Er zijn ook gebruikers waarvan je nooit zou vermoeden dat ze junkie zijn. Hoge ambtenaren, mensen met internationale carrieres die ooit junk zijn geweest en nu minimale hoeveelheden gebruiken om zich goed te voelen en te kunnen functioneren.
Wie zijn lot in eigen hand wil houden, wil niets met heroïne en andere verslavende middelen te maken hebben. De junk heeft immers de macht over zichzelf aan anderen gegeven. Hij zit aan zijn aanvoerlijnen vast als een marionet aan zijn touwtjes en doet wat er van hem verwacht wordt. Zijn opdracht is dagelijk een paar honderd, wekelijks een paar duizend gulden bij elkaar te schooien, die in de portefeuille van de dealer verdwijnen, die vervolgens weer een groot deel kwijtraakt aan de tussenhandelaar, die het op zijn beurt van de importeur heeft verkocht, die zijn winst met de smokkelaars moet delen, die het weer van de fabrikant hebben, die het van de afnemer heeft, die de papavers van de boeren koopt en dragers heeft betaald. Bovendien moeten er onderweg nog her en der politie- en douane-ambtenaren omgekocht worden. Al dat geld is gedisconteerd in de prijs die een junk op straat betaald.
Er wordt door de opsporingsambtenaren heel veel heroïne gevonden, maar nog veel meer wordt niet gevonden. De gevangenissen puilen uit van de drugs-delinquenten, maar ook de straten zijn er vol van. Stel, heroïne zou, voor wie het wil gebruiken, goedkoper verstrekt worden dan de drugsmafia het kan aanbieden. Komen er dan veel junkies bij ? En als dat zo is, zou dat zo erg zijn ? Ze hoeven niet langer uit stelen te gaan om aan dope te kunnen komen als die goedkoper verkrijgbaar is. Dus kunnen ze min of meer "normale" levens leiden. Er zijn nu ook allerlei mensen die methadon krijgen en een normaal maatschappelijk bestaan hebben. Waarom mag methadon wel en heroïne niet ? Dat is onduidelijk. Methadon is van mindere kwaliteit dan heroïne, maar het is wel rustgevend, kalmerend en pijnstillend, en ook verslavend. Wie methadon krijgt, kan niet meer zonder.
Methadon is door de Duitsers in de oorlog uitgevonden als een verdovingsmiddel dat op het slagveld gebruikt werd. Tegenwoordig wordt het over de hele wereld gebruikt als een surrogaat voor heroïne. Er wordt dus door de farmaceutische industrie aan de verslaafden goed verdiend. Maar die willen zelf het liefst heroïne gebruiken, want dat vinden ze lekkerder. En dus grijpt de internationale durgsmafia haar kans. |
|
|
| jp |
15- LSD-25
"To go to Hell or fly Angelic, just take a pinch of psychedelic."
In 1938 produceerde de Zwitserse chemicus Albert Hofmann de vijfentwintigste verbinding uit lysergzuur bij zijn speurtocht naar nieuwe medicijnen. Het duurde nog vijf jaar voordat Hofmann bij toeval ontdekte wat voor wondermiddel hij had gemaakt. Bij het onderzoeken van LSD-25 kreeg hij zelf een miniscule hoeveelheid binnen.
Hofmann schreef: "Afgelopen vrijdag, 16 april 1943, was ik genoodzaakt ‘s middags mijn werk in het laboratorium te onderbreken en naar huis te gaan, omdat ik plotseling erg rusteloos en een beetje draaierig was gewor-den. Thuis ging ik liggen en verzonk in een niet-onplezierige, roes-achtige staat, die werd bepaald door een buitengewoon sterke verbeelding. In een soort droomtoestand, met gesloten ogen (Ik vond het daglicht onplezierig schel), nam ik een voortdurende stroom van fantastische beelden waar, bizarre vormen met een intens caleidoscopisch kleurenspel. Na ongeveer twee uur werd deze toestand minder."
De belangstelling voor de geheimzinnige werking van LSD-25 was gewekt en Hofmann begon met collega’s aan een serie experimenten. Al gauw begrepen zij dat deze stof verwant was aan het al langer bekende mescaline. In 1927 had de Duitse farmacoloog Beringer erop gewezen dat een mescaline-ervaring leek op schizofrenie. De medicijnfabrikant Sandoz zocht in de psychiatrische hoek naar een toepassing voor LSD-25. Het middel kwam ter beschikking van psychiaters, om het in de behandeling als een "waarheidsserum" te gebruiken, dat verdrongen ervaringen naar buiten bracht. Ook begonnen sommige onderzoekers het middel zelf te gebruiken, om zo de toestand van hun patiënten beter te begrijpen.
Maar ook de CIA kreeg belangstelling. Was LSD-25 misschien bruikbaar bij ondervragingen of als biologisch wapen ? Onwetende mensen kregen LSD toe-gediend, soms met fatale gevolgen. Pas twintig jaar later kwamen enkele praktijken van de CIA uit die tijd aan het licht. Intussen groeide de groep mensen die ervan overtuigd waren dat er met de ‘psychedelica’ meer te doen viel dan patiënten genezen of spionnen onder-vragen. Schrijvers als Aldous Huxley en Ernst Junger zagen LSD-25, en andere entheogene middelen, als een sleutel naar een hoger bewustzijn.
Tot het begin van de jaren zestig bleef het gebruik beperkt tot een kleine groep psychonauten, geïnteresseerde kunstenaars en geleerden. Toen kregen enkele jonge onderzoekers van de Amerikaanse Harvard Universiteit in 1962 een grote hoeveelheid LSD-25 in handen. Zij namen het middel zelf in en beleefden entheogene, kosmische ervaringen. Vervolgens ontstond er een ideologisch verschil van mening tussen de eerste gebruikers als Hofmann, Huxley, Osmond en Junger en de nieuwe generatie met mensen als Leary, Hollinghead, Ginsberg en Vinkenoog. De "ouden" wilden alleen diegenen die daar klaar voor waren "omturnen", terwijl de jongeren daarentegen LSD-25 ter beschikking wilden stellen aan iedereen, om zo de wereld te veranderen. Vanaf die tijd verspreidde LSD-25 zich razendsnel in het westen.
In San Francisco ontstaat de "psychedelische revolutie". Overal verschijnen groepen en communes, die een andere manier van leven zoeken. De slogan "turn on, tune in, drop out" wordt de leidraad van de nieuwe generatie, geboren in en rond de laatste wereldoorlog. Jonge muzikanten "zien het licht" en verspreiden hun nieuwe boodschap onder de jeugd. Het is niet langer "Why must I be a teenager in love ?", maar "Lucy in the Sky with Diamonds". Groepen als Grateful Dead, The Beatles en Jefferson Airplan bereiken miljoenen jonge mensen en overal popelt de jeugd om kennis te maken met het nieuwe tovermiddel.
In Amerika zingen jonge scholieren op de wijs van Vader Jacob:
"Marihuana, marihunana,
LSD, LSD,
College kids are making it,
Highschool kids are taking it,
Why can’t we ?
Why can’t we ?"
Ook in het "Magies Sentrum" Amsterdam, zoals de stad toen genoemd werd, hing er een verandering in de lucht. Er werd al geëxperimenteerd met hennep, opium en mescaline voordat LSD-25 hier ook bekend werd. De provobeweging draaide op volle toeren. Hoewel sommigen LSD-25 hadden afgewezen als "che-mies", verspreidde het gebruik zich snel, vooral toen het door jonge schei-kundigen in Nederland zelf werd geproduceert. Toen provoceerden de provo’s het bange "klootjesvolk" door het idee te opperen LSD-25 door het Amsterdam-se leidingwater te mengen. De autoriteiten, die sinds enkele jaren jacht maakten op wietrokers, grepen deze grap aan om LSD-25 en andere entheogene middelen tot harddurgs te bestempelen en te verbieden.
"Wat kunnen mensen in hun leven meer bereiken Dan dat de God-Natuur zich aan hen openbaart ?" (Johann Wolfgang von Goethe)
LSD-25 en andere entheogene stoffen zijn middelen om deze "God-Natuur" in onszelf te beleven. Het idee van een "psychedelische revolutie" is dat je de wereld niet kunt verbeteren met geweld en wetten, maar door een inner-lijke omwenteling, die bij jezelf begint. Alles wat mensen gemaakt hebben, begint in de geest. Ieder gebouw, iedere wet, iedere oorlog is in de geest begonnen. Wie de maatschappij wil omvor-men, moet dus eerst de menselijke geest veranderen. Daarvoor is LSD-25 een erg geschikt, maar ook riskant middel.
Het chemische LSD is niet, zoals het natuurlijke psilo, "mild van aard", maar heeft een streng karakter. In andere culturen was een jarenlange voorbereiding nodig voor iemand een innerlijke ontdekkingsreis mocht maken. Wij hebben nu een middel ter beschikking waarmee we binnen een uur daar kunnen zijn waar men vroeger een half leven over deed, maar dat betekent ook dat de problemen die men vroeger langzamerhand leerde overwinnen, nu in een klap op je afkomen. Het is niet altijd even leuk wat je ontdekt, als het "derde oog" zich opent. In iedereen zitten duistere kanten en schuilen er onbewuste addertjes onder het gras. Dat ontdekte Albert Hoffman al bij zijn tweede proef met LSD-25:
"Een demon had bezit genomen van mijn lichaam, mijn zintuigen en mijn ziel. De verschrikkelijke angst om krankzinnig te worden hield mij in zijn greep."
Wij wijzen er dan ook nadrukkelijk op dat LSD-25 absoluut geen partydrug is. LSD-25 is een van de goedkoopste entheogene middelen, omdat de onbekende makers nog steeds idealisten zijn die werkelijk hopen op een maatschappe-lijke verandering ten goede. Voor ongeveer tien gulden beleef je een van de ingrijpendste ervaringen van je leven. Heb je geen ervaring met entheogene middelen, begin dan met een vrij lichte trip van maximaal 100 æg (microgram) Het beste is dat je vier uur van tevoren een gezonde, lichte maaltijd eet en dat je gedurende de hele trip (die ongeveer acht uur duurt) fruit en vruchtesappen bij de hand houdt. Ook warme kruidenthee kan heel lekker zijn. Zorg dat je darmen leeg zijn.
Na ongeveer drie kwartier begin je de werking te voelen. De eerste tijd moet het lichaam zich aanpassen. Sommige psychonauten nemen eerst ecstasy en dan na een uur LSD. Dat werkt positief op elkaar en maakt de LSD-werking minder heftig. Veel mensen trippen het liefst ‘s nachts, als het rustig is en de buitenwereld hen niet kan storen. Bovendien heb je in het halfdonker meer visionaire ervaringen, terwijl je in het licht meer in jezelf waarneemt. Zorg dat je op een plek bent waar je niet gestoord kunt worden en waar je je veilig voelt. Zorg er in het begin ook voor dat er iemand bij je is die je vertrouwd en die ervaring heeft met LSD.
De ervaring is zo indringend dat je daarna veel tijd moet nemen om alles te verwerken. Het is het beste als je een paar dagen vrij hebt en geen belang-rijke dingen hoeft te doen, want pas na een dag of tien ben je volledig terug op aarde.
Het is heel goed om je voor te bereiden door veel over LSD te lezen, maar om te weten wat het is, moet je het zelf gedaan hebben. Laat de trip ontspannen over je heen komen, door je heen stromen. Geef je over. Al je zintuigen staan wijd open; alles wat normaal niet tot je door dringt, komt nu op je af. Je hebt het idee dat je voor het eerst echt muziek kunt horen, de bedoeling achter alles begrijpt; elke indruk, elk gevoel krijgt een nieuwe lading. Het is heel prettig om je trip te begeleiden met muziek; die helpt je te ontspannen en te genieten. Maar je zult merken dat sommige muziek heel lelijk klinkt.
Veel mensen krijgen op hun eerste trip enorme lachbuien. Opeens zie je het bespottelijke keurslijf waarin de mensen leven en de humor van alles. Je ziet ook je eigen beperkingen, je angsten, je verlegenheid; schaterlachen om dat alles is heel bevrijdend.
Als de LSD eenmaal werkt, zie je dat alles leeft en vibreerd. Je ziet energiestromen, aura’s en intense kleurenpracht. Ook akelige dingen zie je sterker, dus het is verstandig je met mooie en prettige dingen te omrin-gen. Je weet heus wel dat er veel ellende op de wereld is; zoek die dus niet expres op. Als je verbeelding open en vrij is, kun je de mooiste visioenen hebben, maar als je bang bent, neemt alles een angstaanjagende vorm aan. Het is belangrijk te weten dat alles wat je ervaart met je eigen verbeelding samenhangt, dat je voortdurend je eigen gevoelens projecteerd op de werkelijkheid, die op zich niet goed of slecht is. Wij zien de dingen niet zoals ze zijn, maar zoals wij zelf zijn. Alles bestaat, schoonheid en lelijkheid, liefde en haat, betekenis en zinloosheid. Jij bepaalt zelf wat voor jou waar is. De "werkelijkheid" is iets subjectiefs.
Als je je niet lekker voelt, of nare dingen denkt en ziet, denk er dan aan dat je niets anders hoeft te doen dan je te ontspannen. Adem rustig en bedenk dat het je eigen angsten zijn die je ziet, dat het voorbijgaat. Sommige mensen krijgen tijdens een trip zin om te praten, te tekenen, te zingen, te dansen of te vrijen. Anderen zijn juist sprakeloos van verwonde-ring of beleven de grootste avonturen zonder een vin te verroeren. Laat alles vanzelf gaan en forceer niets. "Go with the flow", zoals die uit jezelf opwelt. Soms zijn de eenvoudigste handelingen zeer ingewikkeld en dan is het prettig iemand in de buurt te hebben die je kan helpen. Gebruik tijdens de trip geen alcohol, koffie, tabak en andere gifstoffen, je zult er ook geen behoefte aan hebben. Iemand die toch alcohol drinkt in combinatie met LSD kan agressief worden. Hashish en wiet kun je wel roken, maar je zult merken dat je, zeker de eerste uren, geen behoefte hebt aan consumpties. Frisdranken en snoepgoed vallen met hun synthetische smaakjes genadeloos door de mand, zoals alle onechtheid, ook die van jezelf, ontmas-kerd wordt.
Mensen met problemen of neuroses kunnen maar beter niet aan LSD-25 en andere entheogene middelen beginnen. Wat erin zit komt eruit, en als je grote problemen hebt, kan het te veel zijn om in een keer te verwerken. In "De Psychedelische ervaring", het handboek voor trippers uit de jaren zestig, staat de volgende raad: "Als een plotselinge noodtoestand in de buitenwereld het vereist, zullen thorazine of andere tranquilizers van het phenothiazine-type de effecten van psychedelische middelen stoppen. Gebruik geen tegenmiddelen als de reiziger alleen maar bang is." Ten slotte nog iets over het gerucht dat LSD-25 schadelijk is: bij "normaal" LSD-gebruik is er niets aan de hand. Twee of drie keer per jaar is voor de entheogene onderzoeker genoeg. |
|
|
| jp |
16- KETAMINE
In 1961 werd ketamine ontdekt door de Amerikaan Cal Stevens. Het is een verdovingsmiddel, dat gebruikt werd bij operaties op de slagvelden in Vietnam, waar de soldaten het de "death drug" noemden. De werking lijkt een heel klein beetje op lachgas.
Ketamine is niet verboden. In Amerika, Rusland en Engeland wordt het op de illegale drugsmarkt in pil- en poedervorm verkocht, maar voor zover wij weten is ketamine hier op drugsmarkt niet bekend en kun je het alleen gebruiken via iemand die kan beschikken over ampullen van het merk Ketalar, waarvan de inhoud moet worden geinjecteerd. Je hebt dus te maken met een stof die je niet zelf kunt toedienen !
Bij operaties gebruikt men veel hogere doses, maar entheogene doeleinden neem je 1 a 2 milligram per kilo lichaamsgewicht. Dat betekent gewoonlijk tussen de 60 en 150 milligram. Het is een kortwerkende trip, die ongeveer een uur duurt. Je moet zorgen dat je warm en comfortabel ligt, dat er een ervaren persoon bij je is die je de injectie kan geven en dat je niet gestoord wordt. Zachte muziek kan heel plezierig zijn bij deze reis naar een andere dimensie.
Hoe diep de ketamine-ervaring kan gaan, blijkt uit de woorden van de Russische onderzoeker Igor Kungurtsev. Hij beschrijft in de Albert Hofmann Foundation Newsletter de resultaten van jarenlange studie van ketamine door hem en zijn collega’s. Ze behandelden er honderden alcoholisten en andere patiënten mee, maar experimenteerden ook zelf; "Drie of vier minuten na de injectie voelde ik hoe deze wereld begon te verdwijnen en ik ervaarde mezelf als een puntje van bewustzijn dat door vreemde werelden zweefde. Het meest ongewone gevoel was dat ik geen lichaam had, terwijl "ik" op de een of andere manier toch bestond. (...)
Hierna kwam er een stadium waarin zelfs dit lichaamloze zelfbesef begon te verdwijnen en ik voelde een wezenlijke angst om dood te gaan. Op dat moment lukte het mezelf los te maken en me over te geven. Alleen bewustzijn bleef over, er was geen "ik" als zelf. Het was alsof alleen datgene bestond wat zich bewust was van zichzelf. Deze ervaring gaf me meer inzicht in bepaalde begrippen uit het boeddhisme en andere oosterse filosofieën. Ook mijn begrip van dood en sterven werd diepgaand veranderd." In de jaren dat wij in het Westen nooit iets over entheogene ervaringen uit de Sovjetunie hoorden, werd daar druk geëxperimenteerd met LSD-25 en ketamine. Na de glasnost ontstond er meer openheid. Toen bleek dat de Russische onderzoekers, die vrijwel niets wisten over de "psychedelische revolutie" in het Westen, tot dezelfde conclusies gekomen waren als wij; entheogene middelen maken ons bewust van het "goddelijke" in onszelf en in het leven en helpen ons te begrijpen wie we zijn.
Ketamine is bij deskundige toediening volkomen ongevaarlijk. Bij een hogere dosis raak je buiten bewustzijn, maar na verloop van tijd kom je weer bij en even later is er "niets meer aan de hand" . Sommigen verkiezen het bij bewustzijn te blijven, al kun je tijdens een ketamine-trip moelijk praten en bewegen. Tijdens de trip verlaat je je lichaam en heb je het gevoel dat je "sterft". Eerst ben je wel bang, maar dan voel je je bevrijd. Je komt in gebieden terecht die je bij wijze van spreken "de hemel" zou kunnen noemen. Er zijn daar soms ook andere zielen aanwezig waarmee je kunt communiceren, hoewel niet mer woorden. Ook kom je in contact met hogere krachten en sferen, maar daar voel je je wel aan onderworpen. Het is een ongelooflijk indrukwekkende ervaring waarmee je nog vele maanden later bezig bent. Bij hogere doses kan verhoging van bloeddruk of storing in de ademhaling voorkomen. Maar wie slechts nu en dan ketamine gebruikt voor een prachtige en leerzame "bijna-dood-ervaring", loopt geen enkel gevaar.
Hij doet zijn ogen dicht en ziet opeens een lange tunnel voor zich. In de wanden van de tunnel ontwaart hij gedaanten, waarvan sommigen lijken te bewegen. Even verzet hij zich, dan wordt hij de tunnel in gezogen en zweeft hij tussen de gedaanten door. Nu herkent hij allerlei archetypen, sommige angstaanjagend, andere lieflijk. Hij passeert griffioen en basilisken, Egyptische godheden met dierkoppen, bodhisatva’s en lieflijke godinnen. Sommigen begroeten hem met zegenende gebaren, andere graaien naar hem met dreigende klauwen. Nu ziet hij een lichtpunt voor zijn gesloten ogen opdoemen, dat snel groter wordt. Hij glipt ongedeerd langs de kwijlende muil van een hellehond, vangt een knipoog op van een hemelse nimf en glijdt de tunnel uit. Hij is zich nu helemaal niet meer bewust van zijn lichaam. Boven zijn hoofd ontwaart hij Egyptische schilderingen en hiëroglyfen in stralende kleuren. "mooi, mooi", fluistert hij. "Waar ben je nu ?", hoort hij de stem van zijn vriend in de verte. "Ik lig in een sarcofaag in een piramide." Zijn stem klinkt hol en galmend, alsof hij echt in een grote ruimte ligt.
"De pyramides zijn geen graven, maar poorten naar een andere dimensie. Hiervandaan bereisden onze voorouders de kosmos," hoort hij zijn eigen stem orakelen. "Nu ga ik heel ver weg. Buiten het bereik van de Aarde. Ik lig hier klaar om gelanceerd te worden." "Waar ga je heen ?" "Ik... geloof... ergens... bij Orion..."
(Hans Plomp, In Amsterdam) |
|
|
| jp |
17- DMT (Di-Methyl-Tryptamine)
Tijdens de psychedelische revolutie was DMT een populair middel voor een korte, zeer spectaculaire trip. Het werd de "lunchtrip" genoemd, omdat je het bij wijze van spreken om kwart over twaalf in je middagpauze kunt gebruiken en om half twee weer nuchter op kantoor bent. Maar wat je intussen hebt meegemaakt, is buitengewoon. Zoals zo veel magische middelen, is DMT al heel lang bekend bij sommige Zuidamerikaanse Indianenvolken. Zij bereiden een poeder uit boombast, dat yopo wordt genoemd, en blazen dit met pijpjes in elkaars neusgaten. Yopo is een van de twee bestanddelen van Ayahuasca. Qua samenstelling is het vrijwel identiek aan synthetisch DMT.
In de jaren negentig duikt DMT weer op. Het is populair in Amerika bij, zoals het weekblad Newsweek schreef, "serious psychonauts". In Engeland wordt het eveneens weer gebruikt en ook in Nederland zijn we het tegengekomen. Als partymiddel wordt het met marihuana of tabak of kruiden in een joint gerookt. Het veroorzaakt dan een buitengewoon sterke roes, maar toch is die niet te vergelijken met de entheogene ervaring die het geeft als je het puur gebruikt.
DMT geeft je een instanttrip. Voor een dosis gaat vier of vijf milligram in een zogenaamde base-pijp. Dit wordt verhit en de vrijkomende witte rook wirdt geïnhaleerd. Deze ruikt buitengewoon synthetisch en stinkt naar verbrand plastic. De unieke, gore smaak zul je nooit meer vergeten. Inhaleer langzaam. De rook is niet heet, maar je zult de neiging hebben om te hoesten. Onderdruk dat en zorg ervoor dat je zoveel mogelijk rook in een keer naar binnen krijgt, want als je niet voldoende hebt, ga je niet "door de poort" naar de andere kant, als zul je wel buitengewoon high worden, tot in een staat van zaligheid die gepaard gaat met sterke visuele effecten.
Het eigenaardige van DMT is dat, als je het eenmaal geïnhaleerd hebt, een volgende dosis niet meer werkt. Je moet dan een uur wachten tot je het opnieuw kunt gebruiken. Breng de geïnhaleerde rook in je longen omlaag om deze als het ware op te slaan. Al na enkele seconde ga je "out". Een paar seconden later zit je in een andere dimensie, terwijl je al na enkele minuten een piek bereikt, die lang aanhoudt. Je moet dus zorgen dat je lekker ligt of zit, want je gaat gerandeerd uit je bol. Eerst kom je in een glasachtige voorruimte; dat is de poort waar je doorheen moet. Je wordt er als het ware in gezogen. Aan de andere kant kom je in een wereld terecht die je nog niet kende. Hier kun je de volgende ervaringen hebben; tijd en ruimte zijn opgeheven, je ziet vreemde planten of plantaardige vormen. Je bevindt je in een vibrerend universum zonder vormen. Je ziet vreemde machines en hoort buitenaardse muziek. Je hoort vreemde talen, soms begrijpelijk, soms niet en je ziet intelligente wezens in allerlei vormen. Heel vaak maak je het volgende mee: je bent omgeven door wonderlijke wezentjes die een kosmische dans voor je opvoeren. Ze bestaan uit spiraalachtige vormen die door elkaar warrelen. Ze hebben snoetjes, kijken je aan, lachen je toe en praten met hoge piepstemmetjes tegen je. Je kunt niet verstaan wat ze zeggen. Volgens enkele entheogene onderzoekers maken ze gebruik van ultra-korte frequenties om hun boodschappen op je onderbewustzijn over te brengen. De inhoud van die boodschap voel je wel aan. Die luidt: liefde.
De meeste van die wezentjes hebben het beste met je voor maar sommigen zijn ondeugend en eng. Dan ben je even bang. Volgens Terence McKenna, een van de meest vooraanstaande entheogene onderzoekers in de Verenigde Staten, is het een goed teken als je die angst voelt, want dat laat je zien dat je in contact staat met de werkelijkheid. De kleuren waarin dat alles zich afspeelt, zijn voornamelijk groen, rood en blauw, naar paar, geel en goud. McKenna noemt de wezentjes "machine-elfen". Ze hebben inderdaad iets technologisch en ook iets elfsachtigs. Je zou kunnen zeggen dat zij, ontstaan uit chemische kristallisatie, als het ware afsplitsingen zijn van de jungle-goden en van de oerkrachten die door het natuurlijke yopo worden opgeroepen. Na ongeveer een half uur neemt de intensiteit af en verlaat je de machine-elfen. Je kunt dan je ogen open doen en praten, maar misschien wil je liever nog wat nasoezen, badend in een stroom van wat je alleen maar als universele liefde kunt omschrijven.
Hoe meer je terugkomt, hoe lichamelijker het gevoel wordt. Op het laatst begint je lijf te trillen en te beven. Na vijf minuten houdt ook dat op en ben je weer terug. Een minuut of tien later voel je je weer normaal, zij het dan dat je iets buitengewoons hebt meegemaakt. Een ander verschijnsel dat tijdens deze trip kan optreden is dat je geluiden begint te maken die je als golven waarneemt. Je produceert onverstaanbare klanken. Die drang is zo sterk dat je je er alleen maar aan kunt overgeven. Je maakt een reis door een innerlijke ruimte waaruit je na een half uur, als herboren zeggen sommigen, terugkeert. Ook voor DMT geldt dat je het moet gebruiken op een lege maag, in een prettige omgeving en alleen als je je goed voelt.
Veel Amerikaanse psychonauten gebruiken regelmatig DMT, bijvoorbeeld eens in de maand. De werking lijkt niet te verminderen, integendeel; je raakt vertrouwder met de machine-elfen en komt ook in andere werelden terecht. Maar elke trip moet verwerkt worden. Pas als de laatste trip geen rol meer speelt in je gedachtenleven, ben je klaar voor een nieuwe. |
|
|
| jp |
26- Psilocybe (Kaalkopje)
In Zuid-Amerika worden heilige paddestoelen al sinds mensenheugenis gebruikt om contact te maken met werelden die zich normaal buiten ons bewustzijn bevinden. Maar ook in Europa zijn er oude beelden gevonden die verwijzen naar de grote rol die magische paddestoelen speelden in het leven van onze voorouders.
De grote paddestoelenonderzoekers Valentina en Gordon Wasson ontdekten voor de Tweede Wereldoorlog dat bij enkele Mexicaanse Indianenvolken de oude rituelen van de heilige paddestoel nog bestonden. Toen westerse onderzoekers door de shamanen in staat werden gesteld zelf de werking van het kaalkopje te leren kennen, ging er een schok van verlichting door het wereldje van waarheidzoekers; eindelijk was de godendrank, nectar, de soma, het levenselixer, het vlees van de goden teruggevonden. In de jaren zestig nam de belangstelling voor Indiaanse initiaties enorm toe en tallozen zochten entheogene ervaringen met behulp van paddestoelen.
Toen ontdekten psychonauten in de jaren zeventig dat ook de Europese variant van de overal ter wereld voorkomende paddestoelenfamilie psilocybe (psilo betekent ‘kaal’, cybe betekent ‘hoofd’), het in Europa algemeen voorkomende kaalkopje, een voortreffelijk entheogeen middel is. Wie het wil zoeken, kan op de meest uiteenlopende plekken terecht; voor het puntig kaalkopje (Psilocybe semilanceata) in plantsoenen, tuinen en parken, langs sportvelden en wegranden; voor het mestkaalkopje (Psilocybe coprophila) op mest of sterk bemeste grond; voor het zandkaalkopje (Psilocybe montana) tussen korst- en bladmossen op zandige bos- en heidegrond. Ze zijn klein, tussen de twee en drie centimeter hoog en niet gemakkelijk te vinden. Bovendien zijn er nogal wat andere kleine paddestoelen die voor het ongeoefende oog op kaalkopjes lijken. Wie voor het eerst op pad gaat, moet goed weten hoe psilo eruitziet.
Overal in het land zijn er kenners die in voor- en najaar de velden in trekken en hun oogst verkopen aan een kleine schare van trouwe gebruikers. Vers is psilo het lekkerst. De dosis kun je variëren van vijf tot twintig stuks. De laatste dosis geeft een behoorlijk sterke trip, vergelijkbaar met Mexicaanse, Cubaanse, Nepalese of Balinese psilo. Zoals bij vrijwel alle middelen is een lege maag aan te bevelen. Psilo’s kunnen in het eerste half uur een lichte misselijkheid veroorzaken. Als je dan iets heel lichts eet, bijvoorbeeld een beschuitje, gaat dat meestal over. De trip kan vier tot acht uur duren.
De paddestoeltjes zijn heel goed te drogen en bewaren nog maandenlang hun kracht. Het is dan ook goed gebruik om een voorraad van dit geestverwarmertje te drogen voor de lange wintermaanden. Inheemse psilocybe is een ideaal middel, waaraan je zowel in de natuur, thuis of op een feestje veel plezier van kunt beleven. Het is mild, en als je er niet te veel van neemt, kun je er niet op flippen. Je wordt er op een vrolijke manier high van. De kaalkopjes zijn niet schadelijk voor de gezondheid en hebben, voor zover bekend, geen bijwerkingen, als je er maar veel bij drinkt om de nieren te spoelen.
Een gebruikster zegt, "Je leert jezelf objectief bekijken, dingen waarmee je jezelf voor de gek houdt ga je doorzien. Sommige mensen zitten daar een heel leven in vast. Met paddestoeltjes kun je dat in 1 keer doorbreken. Op psilo kan ik wel lekker uit mijn bol gaan, maar niet oppervlakkig. Dan heb ik behoefte om dieper te gaan."
In ons land zijn er psychonauten die een kwekerijtje van uitheemse, bijvoorbeeld Mexicaanse, paddestoelen in de kelder hebben. De kleinschalige distributie geschiedt via netwerken van liefhebbers. De werking van deze paddestoelen is zeer sterk. Het beste is om er thee van te trekken. Neem per persoon twee tot drie gram gedroogde paddestoelen op een groot glas water. Breng het water in een pan aan de kook. Laat de paddestoelen een kwartier trekken op een laag pitje (zodat er slechts af en toe een luchtbelletje van de bodem opstijgt). Drink de thee op een nuchtere maag. Na een uur begin je te trippen. Dit duurt een uur of vier en neemt dan langzaam af. Er zijn geen naeffecten. Je kunt nogmaals water aan de paddestoelen toevoegen, de thee laten trekken en wegzetten in de ijskast. Deze thee is uiteraard minder sterk, maar lekker bij het ontbijt. De paddestoelen kunnen ook in een omeletje verwerkt worden. De werking is sterk entheogeen, maar ook heel aards. Je kunt je bijvoorbeeld in de geest naar een plek of een persoon begeven en als het ware aftasten hoe het ermee staat. Als er iets verkeerd is, of de persoon in kwestie is ongezond, kun je dat "voelen". Je kunt naar de toekomst gaan en "voelen" hoe een bepaalde aangelegenheid zich zal ontwikkelen. Ook kun je in je geest je eigen lichaam onderzoeken. Je krijgt signalen door wat je zwakke plekken zijn en wat je daaraan kunt doen.
Wanneer je wandelt in de natuur zie je wonderen, bijvoorbeeld energiecircuits, vlak onder de grond tussen bomen, planten en struiken. Het chlorofyl, het groen in de bladeren dat een belangrijke rol speelt in de natuur, krijgt een enorme betekenis. Alles schittert en flonket en vibreert. Wolken zijn geesten, zonsop- en zonsondergangen zijn kosmische gebeurtenissen. Dit is beslist geen partydrug.
"Missionarissen hebben verklaard hoe moeilijk het is de christelijke boodschap uit te leggen aan mensen die ervan overtuigd zijn dat ze allang een middel hebben -de heilige paddestoelen- waarmee ze het woord van God direct en in levenden lijve kunnen ontvangen. Ook kunnen zij naar de hemel reizen en daar contact met God maken." (P.Hurst, Hallucinogens and Culture) |
|
|
| jp |
| quote: | Originally posted by New Wave
Jij dacht, zal ik er even een informatieve thread van maken :p? |
Kennis is macht :happy2: |
|
|
|
|
